"เฮ้ย ไทเกอร์ นายเห็นประกาศของลีกหรือยัง นายถูกเทรดแล้ว!"
เพิ่งรับสาย เสียงเร่งรีบของเบอร์โรสก็ดังขึ้นทันที
"ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่หมู่บ้านบ้าๆ นี้อีกแล้ว!"
"ว่าแต่ พวกเขาเทรดฉันไปที่ไหน?"
ได้ยินเสียงหวังหูที่นิ่งลง เบอร์โรสก็โล่งใจเล็กน้อย
"ลอสแอนเจลิส พวกเขาส่งนายไปทีมเลเกอร์ส!"
"เลเกอร์สเหรอ?"
"เยี่ยมมาก ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้โคบี้เลย!"
พอได้ยินคำพูดของเบอร์โรส หวังหูก็นึกถึงดาราใหญ่ๆ ในฮอลลีวูดขึ้นมาได้ แทบจะระเบิดความตื่นเต้นออกมา
"บ้าเอ๊ย ไทเกอร์ นายนี่เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ ฉันจำได้ว่านายเคยบอกว่านายเป็นแฟนเลบรอน และเป็นสายฮาร์ดคอร์ด้วยซ้ำ!"
"ฮ่าๆ ไม่สำคัญหรอก ก็ถูกเทรดไปแล้วนี่ ใครจะไปสนใจเลบรอนคนนั้นอีก!"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเป็นแฟนโคบี้แล้ว!"
ได้ยินคำพูดของหวังหู เบอร์โรสก็พูดอย่างไม่ได้โกรธจริงๆ
"ไทเกอร์ เตือนนายหน่อยนะ ตอนนี้เลเกอร์สเป็นทีมของแชค ส่วนโคบี้ กำลังยุ่งกับคดีที่อีเกิลเคาน์ตี้อยู่!"
"อะไรนะ พี่ชายกำลังตกที่นั่งลำบากแบบนั้น ฉันยิ่งต้องรีบไปช่วยดูแลพี่สะใภ้ให้ดีๆ สิ!"
"เร็วเข้าๆ ไอ้แครอท วิ่งไปเลย จองตั๋วเครื่องบินที่เร็วที่สุดให้ฉัน ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะไปรายงานตัวที่เลเกอร์สแล้ว!"
วันต่อมา ขณะที่หวังหูกำลังบินไปลอสแอนเจลิส เลบรอน เจมส์ก็ยิ้มแย้มรับการสัมภาษณ์จากสื่อ
เมื่อนักข่าวถามถึงริกกี้ เดวิส แม้จะโกรธแทบแค้นอยู่ในใจ แต่เลบรอนก็ยังยิ้มบางๆ พร้อมพูดว่า
"หลายคนคิดว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่ความจริงแล้วเราแทบไม่มีความขัดแย้งกันเลย"
"ฉันไม่คิดว่าเรามีปัญหาอะไรกัน ส่วนสาเหตุฉันก็อธิบายไม่ถูก"
"เราเป็นแค่ผู้เล่นเก่งๆ สองคนในทีมเดียวกัน ความสัมพันธ์ของเราดีพอสมควร"
ที่พูดกับริกกี้ เดวิสอย่างสุภาพ เพราะเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะทำผลงานได้ดีกับเซลติกส์ แต่เมื่อนักข่าวถามถึงหวังหู เลบรอนกลับแสดงสีหน้าดูถูกอย่างชัดเจน
"เจ้าหนูนั่นเป็นคนโกหก เขาถูกแบนจากเมืองจีนแล้ว ไม่มีทางมีตลาดจีนขนาดใหญ่ได้ และฝีมือของเขาก็ไม่ถึงระดับมาตรฐานขั้นต่ำของลีก!"
"ใช่ ผมไม่รู้ว่าเขาจะออกจากลีกเมื่อไหร่ แต่ผมคิดว่าเวลานั้นคงไม่นาน!"
ในความคิดของเลบรอน เลเกอร์สเป็นทีมที่แข็งแกร่ง ไม่มีทางที่จะปั้นหวังหูขึ้นมาได้แน่นอน
มีโอกาสสูงที่หวังหูจะต้องไปเล่นในลีกพัฒนาเป็นเวลาครึ่งปี แล้วค่อยออกจากลีกไป
แม้จะรู้ว่าในอนาคตอาจไม่ได้เจอหวังหูอีก แต่ถึงอย่างนั้น เลบรอนก็ยังรู้สึกโกรธจนทนไม่ได้
ใช่ เขาโกรธมาก ถ้าไม่ใช่เพราะหวังหู เขาจะต้องก้มหน้าก้มตาทำรองเท้าให้ริกกี้ต่อหน้าทุกคนหรือ!
มันทำให้ศักดิ์ศรีของเขาในฐานะผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ต้องมัวหมองเกินไป!
ไม่พูดถึงความสุขของเลบรอน วันที่ 16 ธันวาคม หวังหูที่หาที่พักได้แล้วก็มาถึงเลเกอร์สเพื่อรายงานตัว
"เอ๊ะ พี่...โคบี้ นายฝึกซ้อมตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ?"
"ฉันเป็นผู้เล่นที่เพิ่งถูกเทรดมา เรียกฉันว่าไทเกอร์ก็ได้ มาสิ ฝึกคนเดียวจะสนุกอะไร เราเล่นตัวต่อตัวกันเถอะ!"
ทันทีที่หวังหูมาถึงสนามซ้อม เขาก็เห็นคนใส่เบอร์ 8 กำลังเหงื่อตกชุ่ม
พอดี เขาก็อยากลองฝีมือการ์ดฝ่ายป้องกันของพี่กานายเซียนเหมือนกัน เลยเสนอขึ้นมาทันที
ได้ยินคำพูดของหวังหู โคบี้ที่เดิมทีไม่คิดจะสนใจใคร ก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที
ใช่ เขากำลังอยากหาใครสักคนมาอัดเพื่อระบายความอัดอั้นจากในศาลอยู่พอดี
"จะเล่นตัวต่อตัวกับฉันเหรอ?"
"หึ ให้เวลานายอบอุ่นร่างกายสิบนาที!"
สิบนาทีต่อมา หวังหูยืนอยู่บนเส้นโยนโทษ ยิ้มแล้วโยนลูกบอลให้โคบี้
"โอเค นายบุก ฉันตั้งรับ!"
มองดูเจ้าหนูที่ยังเขินๆ แต่ไม่มีความกลัวตัวเองแม้แต่น้อย โคบี้ก็เกิดความรู้สึกดีๆ ขึ้นมาในใจ
เจ้าเด็กนี่ กล้าหาญจริงๆ!
แม้จะรู้สึกดีๆ แต่โคบี้ก็ไม่ได้คิดจะไว้มือแม้แต่น้อย เขากระแทกบอลหนึ่งครั้งแล้วพุ่งทะลุไปทางซ้ายของหวังหู
ก่อนที่เท้าของโคบี้จะก้าวออก หวังหูก็ขยับตัวไปทางขวาโดยสัญชาตญาณ
"ปัง!"
วินาทีที่ร่างทั้งสองชนกัน โคบี้ก็ตกใจในใจ
เจ้าเด็กนี่ มีฝีมือแฮะ!
ใช่ ตอนนี้ยังเป็นปี 2003 โคบี้ยังไม่ได้เริ่มเพิ่มน้ำหนัก ความสามารถในการเจาะทะลวงกำลังอยู่ในช่วงพีคสุดๆ
แต่เขาคิดไม่ถึงว่า หนุ่มน้อยหน้าใหม่ที่เพิ่งมา จะสามารถกันเขาไว้ได้โดยตรง
"แผละ!"
และในขณะที่โคบี้ยังคงตกใจอยู่ หวังหูก็ใช้มือใหญ่ปัดฉับๆ คว้าลูกบาสเกตบอลในมือโคบี้ลงมาได้
"ให้ตายเถอะ ลูกนี้ฉันประมาทไปหน่อย ไม่ทันหลบ!"
"ไอ้หนู ฉันจะไม่ไว้มืออีกแล้ว ต่อไปนายจะได้รู้ว่านรกเป็นยังไง!"
โคบี้ที่ถูกขโมยบอลไม่เปิดโอกาสให้หวังหูได้พูดแม้แต่คำเดียว ปากของเขาพูดไม่หยุดเหมือนปืนกล
มองดูโคบี้ในยุครุ่งเรืองที่ทำหน้ายียวนกวนประสาท หวังหูก็พูดตามน้ำ
"ใช่ๆๆ พี่เป็นรุ่นพี่ ยอมให้ลูกแรกครึ่งเดียว กติกานี้ฉันเข้าใจดี!"
ได้ยินหวังหูเข้าใจตัวเองแบบนั้น โคบี้ก็ดีใจขึ้นมา
เจ้าเด็กนี่รู้จักกาลเทศะดี!
"ใช่ๆๆ ลูกแรกให้ครึ่งเดียว!"
"ไอ้หนู ต่อไประวังตัวด้วยล่ะ!"
โคบี้พูดพร้อมกับตั้งใจมากขึ้นกว่าเดิม
เปลี่ยนทางใต้หว่างขา หลอกไหล่ หมุนตัวกลับแล้วไขว้ขาหลอกอีกครั้ง...
จากนั้น โคบี้ก็พบว่า ไอ้เด็กจีนตรงหน้านี่ ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
เห็นตัวเองเล่นท่าทางสุดสวยแต่กลับขยับอะไรไม่ได้ โคบี้ก็เริ่มร้อนใจทันที เลยพลิกตัวโยนไปข้างหลังทันที
และเผชิญหน้ากับการโยนไปข้างหลังของโคบี้ หวังหูก็กระโดดตามทันที ใช้ความสูง แขนยาว และมือใหญ่ ปกคลุมลูกบาสเกตบอลในมืออีกฝ่ายไว้แน่นหนา
เห็นว่าไม่มีช่องว่างให้ยิงเลย โคบี้ก็กัดฟัน แล้วเพิ่มองศาการเอนตัวไปข้างหลังให้มากขึ้น
โชคดีที่ตอนนี้ กำลังเอวของโคบี้ยังอยู่ในช่วงพีค
การเอนไปข้างหลังเกือบจะกลายเป็นนอนราบไปแล้ว ถึงจะหาช่องว่างได้
แล้ว...
ลูกยิงที่ไม่แตะขอบแป้นเลยก็ลอยออกไปนอกเส้นหลังอย่างตรงไปตรงมา!
ความเงียบที่แย่ที่สุดคือตอนที่อากาศเงียบ!
หันไปมองลูกบาสที่เด้งดึ๋งๆ หวังหูก็ยิ้มขึ้นมาทันที
"เฮ้ เราเข้ากันได้ดีจริงๆ ให้สามลูกก่อนเลย!"
"โคบี้ นี่เป็นลูกที่สองแล้ว อีกหนึ่งลูกที่ไว้มือก็ต้องจริงจังแล้วนะ!"
"ถึงนายจะเป็นไอดอลของฉัน แต่ก็ให้ฉันตลอดไม่ได้นะ!"
ได้ยินคำพูดของหวังหู โคบี้ก็ตาเป็นประกาย
"โอ้ นายเป็นแฟนฉันเหรอ?"
"ดีมากๆ ไอ้หนู มีสายตาดี นับจากนี้ไป นายฝึกกับฉันได้เลย ฉันรับรองว่าในเลเกอร์สจะไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องนาย!"
ตอนนี้ โคบี้ที่ยอมรับฝีมือของหวังหูแล้ว พอได้ยินว่าอีกฝ่ายยังเป็นแฟนคลับตัวยงของตัวเอง ก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที
เริ่มจากลูกที่สาม โคบี้ไม่ได้ใช้เทคนิคการเจาะทะลวงอะไรอีกแล้ว แค่ใช้ความเร็วล้วนๆ บุกฝ่า
"สวบ!"
ครั้งนี้ ลูกบาสเข้าห่วงได้อย่างราบรื่นในที่สุด
"ฮ่าๆ ไทเกอร์ นายพูดถูก ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันให้สองลูกนายก็ควรแล้ว!"
พูดแบบนั้น แต่ต่อไป เจ้าตัวยียวนกวนประสาทนี่ ก็ใช้ความเร็วกินหวังหูอีก 8 ลูกติดต่อกัน กว่าจะเริ่มใช้เทคนิคบุกอีกครั้ง
แล้ว เขาก็ถูกหวังหูปิดได้อีกครั้ง
เห็นแบบนั้น โคบี้ก็เปลี่ยนกลับไปใช้ความเร็วกินทันที!
พอเข้าไปอีกสามลูก ก็กลับมาใช้เทคนิคท้าทายการ์ดของหวังหูอีกครั้ง
ใช่ ครั้งนี้ ลูกที่สามแม้จะหลอกหวังหูไม่หลุด แต่ก็เบียดเขาแล้วยิงเข้าไปได้อย่างดื้อรั้น
พอเห็นหวังหูหายใจหอบหนักๆ โคบี้ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น
"ฮ่าๆ ไอ้หนู ความอึดของนายแย่เกินไป แค่ระดับนี้ เล่นครึ่งเดียวเองก็หมดแรงแล้ว!"
ตอนนี้ โคบี้ที่ยอมรับการ์ดของหวังหูแล้ว ก็เริ่มวางแผนว่าจะช่วยแฟนคลับน้องชายคนนี้ขึ้นเป็นตัวจริงได้ยังไง!
ถ้าได้ลงเล่นแนวรุกร่วมกับหวังหูละก็ ใครในลีกจะเอาอยู่!
และที่สำคัญ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะแย่งตำแหน่งหัวหน้าทีมกับโอ’นีล ถ้ามีตัวจริงเพิ่มอีกหนึ่งคนที่อยู่ฝ่ายตัวเอง โอกาสชนะก็จะมากขึ้น!
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็พูดอย่างตื่นเต้นทันที
"ไทเกอร์ นับจากนี้ไปนายฝึกกับฉันได้เลย ฉันจะทำให้พลังความอึดของนายเพิ่มเป็นสองเท่าให้ได้!"