เมื่อได้ยินคำพูดของโคบี้ หวังหูก็บ่นในใจ
ถ้ามีเวลามัวเสียเวลาแบบนี้ นายก็ให้เลเกอร์สเทรดฉันไปเลยดีกว่า เผื่อฉันจะได้สกิลความแข็งแรงของร่างกายมาแบบตรง ๆ เลยด้วยซ้ำ!
ถึงจะคิดแบบนั้น แต่บนใบหน้าก็ต้องไม่แสดงออกมาแน่นอน กลับกันยังแสร้งทำเป็นตื้นตันใจพูดว่า
"จริงเหรอโคบี้?
แบบนั้นฉันโคตรจะโชคดีเลยสิ ได้ฝึกซ้อมกับไอดอล ฉันฝันถึงเรื่องนี้มาตลอดเลยนะ!"
เห็นหวังหูตื่นเต้นขนาดนั้น โคบี้ยิ่งถูกใจเขามากขึ้นไปอีก!
ตอนนี้ พวกเขาทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า บนชั้นสอง มีคนชอบวางมาดคนหนึ่ง กำลังมองดูทั้งคู่ที่แสดงท่าทีสุดซาบซึ้งใจกันอยู่!
เอ่อ ฟิล แจ็กสันยืนอยู่ที่หน้าต่างตั้งแต่ตอนที่ทั้งคู่ดวลกันตัวต่อตัวแล้ว พอเห็นว่าหวังหูสามารถป้องกันโคบี้ได้ เขาก็รู้สึกประหลาดใจมากเหมือนกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เห็นหวังหูป้องกันสำเร็จติดต่อกันหลายครั้ง เขาก็อดที่จะถอนหายใจด้วยความทึ่งไม่ได้
"จิม แพ็กซันต้องโดนใครโง่ ๆ ควบคุมสมองแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะทำการเทรดที่โง่เขลาแบบนี้ออกมาได้ยังไง!"
ใช่แล้ว ในสายตาของเซน เขามองว่าหวังหูมีแววไม่น้อย
อายุยังไม่ถึง 18 ปี แต่กลับมีทักษะการป้องกันที่ช่ำชองขนาดนี้ บวกกับส่วนสูงและช่วงแขนที่ยาว อนาคตน่าจะกลายเป็นอีกหนึ่งปิ๊ปเป้!
แน่นอน เขาก็มองเห็นชัดเจนเหมือนกัน ว่าความเร็วและพละกำลังของหวังหูยังมีจุดบกพร่องที่ใหญ่หลวงอยู่
แต่มีจุดบกพร่องไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ขอแค่อายุยังน้อย อนาคตก็ยังมีความเป็นไปได้เสมอ!
ดังนั้น เดิมทีที่คิดจะส่งหวังหูลงไปเล่นให้ทีมในเครือ ก็เปลี่ยนใจเตรียมจะปั้นเขาเป็นพิเศษแล้ว
หวังหูไม่รู้ว่าตัวเองถูกเซนจับตามองเป็นพิเศษแล้ว!
ในสนาม มองดูโคบี้ที่ทำท่าจะวางแผนการฝึกซ้อมให้ตัวเอง หวังหูกำลังคิดจะพูดเรื่องคดีที่อีเกิลเคาน์ตี้ขึ้นมาให้จบ ๆ กันไป แต่กลับไม่ได้ตั้งใจได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมาจากข้างสนาม
พอได้ยินเสียงเรียกเข้า โคบี้ก็ขมวดคิ้ว แล้วเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างสนามด้วยความหงุดหงิด
หลังจากพูดคำหยาบ ๆ อยู่พักหนึ่ง โคบี้ก็วางสายอย่างหัวเสีย
เงยหน้ามองหวังหู โคบี้ก็ฝืนยิ้มและพูดว่า
"ไทเกอร์ นายซ้อมเองก่อนนะ ข้ามีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวข้ากลับมา จะช่วยนายซ้อมความแข็งแรงเอง!"
พูดจบ โคบี้ก็ไม่รอฟังคำตอบจากหวังหู แล้วรีบเดินออกจากสนามฝึกไปอย่างเร่งรีบ!
ชั้นสอง พอเห็นโคบี้จากไป เซนก็เป็นห่วงว่าหวังหูจะไม่ชินกับที่ใหม่ เลยทั้งติดต่อโค้ชผู้ช่วย และลงมาเป็นเพื่อนด้วยตัวเอง
"ไฮ ไทเกอร์ ฉันคือหัวหน้าโค้ชของนาย ฟิล แจ็กสัน!
ไม่คิดว่านายจะมาถึงเร็วนัก งั้นไปเถอะ ฉันจะพานายไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า!
อ้อ ใช่ นายอยากได้เสื้อเบอร์อะไร ยังเป็นหมายเลข 58 ของคาวาเลียร์สเหมือนเดิมไหม?"
เดินตามฟิล แจ็กสันเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า หวังหยูกำลังจะอุทานว่าที่นี่หรูหรากว่าคาวาเลียร์สเยอะ แต่พอได้ยินคำถามนั้นก็ถึงกับชะงัก
ความคิดพลุ่งพล่านขึ้นมา หวังหูก็มีแผนใหม่
"ไม่เป็นไรครับ ผมขอใช้เบอร์ 24!"
ใช่แล้ว หวังหูอยากจะดูว่า หลังจากที่ตัวเองย้ายออกจากเลเกอร์สไปแล้ว โคบี้จะยังเปลี่ยนไปใช้เบอร์ที่เพื่อนร่วมทีมเคยใส่หรือเปล่า
"เบอร์ 24 เหรอ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันจะให้คนไปพิมพ์ให้เลย!"
จัดตู้เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันอยู่ ก็มีนักเตะคนหนึ่งเดินเข้ามา
"เดริก ฟิชเชอร์ ฉายา ฟิชเชอร์ตัวน้อย เรียกเขาว่าเดริกได้เลย!"
เซนแนะนำผู้มาใหม่ให้หวังหูก่อน แล้วก็หันไปพูดกับฟิชเชอร์ว่า
"เดริก นี่คือดาวรุ่งอนาคตที่ทีมเพิ่งเทรดมา ไทเกอร์หวัง ฉันฝากเขากับนายด้วย ช่วยดูแลเขาหน่อย!"
เห็นได้ชัดว่าเซนให้ความสำคัญกับหวังหู ฟิชเชอร์จึงไม่กล้าละเลย รีบยื่นมือไปจับกับหวังหูทันที
"โอ้ นายคือเด็กใหม่ที่เทรดมาจากคาวาเลียร์สสินะ ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จัก!"
พอเซนเดินออกไป นักเตะคนอื่น ๆ ในเลเกอร์สก็ทยอยกันเดินเข้ามา
มีฟิชเชอร์คอยแนะนำให้ คนส่วนใหญ่ก็ยิ้มและพยักหน้าด้วยความเป็นมิตร
จนกระทั่งทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เตรียมตัวจะออกไปฝึกซ้อม ไอ้ตัวใหญ่ก็พามาลอนและเพย์ตันเดินเข้ามา
"เหาะ ไอ้ตัวน่ารำคาญวันนี้ไม่มาเหรอ?
ไอ้โง่ ยังจะมาว่ากล่าวให้ฉันฝึกซ้อมอีก เรื่องแค่นี้เองยังจัดการไม่ได้เลย ไอ้ขี้เหนียว ตอนนี้ก็ได้เรื่องแล้วสิ ไปศาลเป็นรายวัน ไม่เห็นพูดถึงเรื่องซ้อมอีกเลย!"
ไม่มีใครกล้ารับคำพูดของโอคีน ระหว่างที่ทุกคนเงียบกริบ หวังหูกลับทำหน้าตื่นเต้นแล้วพูดว่า
"ว้าว เป็นแชคจริง ๆ ด้วย!
วันนี้ฉันได้เห็นแชคตัวเป็น ๆ แล้ว!
ให้ตายสิ แชค นายตัวใหญ่เกินไปแล้วมั้ง ถึงได้ถูกเรียกว่าผู้เล่นที่ทรงอำนาจที่สุดในลีกแบบนั้น!"
เดิมทีที่เห็นหน้าตาแบบเอเชียของหวังหู โอคีนก็รู้สึกหมั่นไส้อยู่ลึก ๆ
เอ่อ เมื่อฤดูกาลที่แล้วในออลสตาร์ เขาถูกเหยาใหญ่แย่งตำแหน่งตัวจริงไปนั่งสำรอง!
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเบอร์หนึ่งของลีกแท้ ๆ กลับต้องเป็นตัวสำรองให้เด็กใหม่อย่างนั้น ถ้าโอคีนไม่โกรธก็แปลกแล้ว!
แต่พอได้ยินที่หวังหูพูดท้าย ๆ ว่าเขาเป็นผู้เล่นที่ทรงอำนาจที่สุด โอคีนสีหน้าก็เปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสดใสทันที
"เหาะ ทีมมีเด็กใหม่เหรอ?
ไม่เลวนี่หนู มีวิสัยทัศน์!"
พอได้ยินคำพูดของโอคีน ฟิชเชอร์ก็แทรกขึ้นมาหนึ่งประโยค
"ไทเกอร์เพิ่งถูกเทรดมาจากคาวาเลียร์ส เช้านี้ฟิลเป็นคนพามาฝากฉันเอง!"
เขากลัวว่าโอคีนจะรังแกหวังหู ก็เลยบอกใบ้ว่าหวังหูเป็นคนที่เซนสั่งเป็นพิเศษไว้
โอคีนถึงจะตัวใหญ่ แต่หัวสมองก็ไวมาก เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของฟิชเชอร์ได้ในทันที
"หนู นายเป็นคนชาติไหน?
ไม่ได้เป็นชาติเดียวกันกับไอ้ตัวใหญ่ที่ฮูสตันนั่นใช่ไหม?"
ที่รู้ว่าหวังหูได้รับการเหลียวแลจากเซน โอคีนก็เลยอยากคุยด้วยอีกสักหน่อย
ยังไงซะเขาก็เป็นโค้ชที่จัดการเจนนี่...ถุย! พูดผิด โค้ชที่พาทีมคว้าแชมป์สามสมัยติดต่อกันได้ถึงสองครั้ง ยังไงก็ต้องให้เกียรติเขาหน่อย!
"แชค ตานายนี่มันเครื่องสแกนหรือไง นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนจีน!
สุดยอดไปเลย นึกว่าแกมีแต่กล้ามเนื้อ ที่แท้ก็มีหัวสมองที่ฉลาดด้วย!"
โดนหวังหูยกยอแบบนี้ โอคีนถึงจะไม่พอใจที่หวังหูเป็นชาติเดียวกับเหยาใหญ่ แต่ก็ยิ้มตอบกลับไปว่า
"ฮ่า ๆ จำเป็นต้องพูดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ มีแต่กล้ามเนื้ออย่างเดียวจะพาทีมคว้าสามแชมป์ได้ยังไง!"
พอได้ยินแบบนั้น หวังหูก็พูดต่อ
"ใช่แล้ว ๆ ในยุคปัจจุบัน มีแค่ไมเคิลกับแชคนายเท่านั้นที่ทำสามแชมป์ได้!
อ้อ นายรู้ไหม ในเมืองจีนเรามีคำพูดอยู่คำหนึ่งว่า
มีทั้งโจ ก็เลือกโจ ไม่มีโจ ก็เลือกแชค มีทั้งโจและแชค ยายทวดก็ได้ลงเล่น!"
พอได้ยินหวังหูเอาเขาไปเทียบกับจอร์แดน และเป็นที่ยอมรับในระดับประเทศจีนด้วย โอคีนก็รู้สึกดีกับประเทศจีนขึ้นมาทันที
ตอนนี้ โอคีนรู้สึกว่า คนจีนทั้งประเทศนอกจากไอ้ตัวใหญ่ที่ฮูสตันนั่นแล้ว ที่เหลือล้วนแต่เป็นคนดีทั้งนั้น!
"ฮ่า ๆ เด็กดี มีสายตา มีอนาคต!"
ว่าแล้วโอคีนก็มองไปรอบ ๆ ตัวแล้วพูดขึ้นว่า
"ฟังไว้นะทุกคน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไทเกอร์อยู่ใต้ความคุ้มครองของฉัน เขาคือน้องชายฉัน ใครก็ห้ามไปรังแกเขา!"
พูดจบ เขาก็หันไปมองเพย์ตันแล้วพูดว่า
"แกรี่ ไปเอากระเป๋านักเรียนการ์ตูนที่นายเตรียมไว้มาให้หน่อย ต่อไปให้ไทเกอร์สะพายกระเป๋านักเรียนการ์ตูนได้เลย!"
ใช่แล้ว ถึงโอคีนจะยอมรับหวังหูแล้ว แต่กฎไม่เป็นทางการเรื่องการแกล้งน้องใหม่ก็ยังต้องทำต่อไป
แค่เพียงว่า เมื่อเทียบกับการถือรองเท้า วิ่งซื้อเบอร์เกอร์ให้ แล้วการได้สะพายกระเป๋านักเรียนการ์ตูนนี่ถือว่าเบาที่สุดแล้ว!
มองกระเป๋าเป้ใบเล็ก ๆ ที่เพย์ตันส่งให้ ซึ่งยังมีรูปเชร็คปีศาจติดอยู่ หวังหูก็คิดในใจ
ดี ๆ ไอ้คนอ้วนบ้าตาย หล่อนี่หาเรื่องตายใส่ตัวเองแล้ว!
ระหว่างที่หวังหูกำลังคิดว่าจะหาเรื่องใช้มือของโคบี้แก้แค้นแทนยังไง โอคีนก็พูดขึ้นมาอีก
"ไทเกอร์ สักพักฝึกเสร็จอย่าเพิ่งไปไหน เราหาแผงขายของกินเล่นกันหน่อย เป็นการเลี้ยงต้อนรับจากพี่ให้
พอได้ยินแบบนั้น หวังหูก็เบิกตากว้างเป็นประกาย แล้วพูดด้วยความจริงใจ
"แชค นายเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดของฉันจริง ๆ!"