คุยกันอีกสองสามคำ รอทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็เริ่มซ้อมของวันนี้
เซนไม่ให้หวังหูซ้อมพื้นฐานเดี่ยว ๆ แต่ให้ซ้อมตามทีม วิ่งแท็คติก เล่นเกมรับ-รุก
มองดูในเกมซ้อม ไม่ว่าจะเป็นเดวิน-จอร์จ หรือคาริม-รัช ต่างก็ทำอะไรไม่ได้ภายใต้การป้องกันของหวังหู แชคก็น่าดูขึ้นมาทันที
"เว้ย ไอ้หนูนี่มันมีฝีมือจริง ๆ นี่หว่า!"
พอได้ยินคำพูดของแชค เพย์ตันที่ถนัดการป้องกันเหมือนกันก็พยักหน้าตาม
"อืม การป้องกันนิ่งมาก ในเลเกอร์ส ฝีมือรองจากฉันแค่คนเดียว!"
"แต่พลังน้อยไป ตัวก็เบาไป เจอคนเล่นหนัก ๆ เข้าบังคับ ยิงแรง ๆ เรื่องแรงก็เสียเปรียบมาก!"
พอได้ยินคำพูดของเพย์ตัน มาลอนก็พูดเสริม
"ก็ยังเด็กไป อีกสองสามปีพอโตขึ้นก็จะดีขึ้นเอง"
"เสียดาย ตอนนั้นฉันคงรีไทร์ไปแล้ว!"
ใช่ มาลอนคิดแค่อยากได้แชมป์สักหนึ่งครั้งแล้วรีไทร์ หวังหูถึงจะมีอนาคต แต่ก็ยังเด็กไป!
อีกด้านหนึ่ง ผู้ช่วยโค้ชก็มองเซนด้วยสีหน้าแปลกใจแล้วพูด
"เด็กฝีมือดีขนาดนี้ เราแค่ใช้สิทธิ์ดราฟต์รอบสองก็แลกมาได้เหรอ?"
"ฟิล นายคิดว่าผู้จัดการทั่วไปของคาวาเลียร์สหัวโดนประตูหนีบหรือเปล่า?"
ใช่ นอกจากเรื่องการป้องกัน ในเกมซ้อม หวังหูยังแสดงความเป็นผู้ใหญ่และความสามารถในการจัดเกมที่เหนือวัยอีกด้วย
เอ่อ... ชาติก่อนหวังหูเป็นแก่ ๆ คนหนึ่งแล้ว จะไม่เป็นผู้ใหญ่ได้ยังไง โตเต็มที่จนสุกงอมไปแล้วด้วยซ้ำ
ส่วนเรื่องการจัดเกม ฐานะนักถ่ายทอดสดบาสสมัครเล่น ชาติก่อนหวังหูก็ไปเล่นบาสที่สนามป่าเป็นประจำ
ถึงแม้ขึ้นไปจะรับบอลแล้วส่งออกไปอย่างเดียว แต่ส่งออกไปได้ก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง
นอกจากจะต้องไม่กลัวเหนื่อยแล้ว ยังต้องมองเห็นโอกาสของเพื่อนร่วมทีมด้วย
แก่ ๆ ที่สนามป่า: ทุกคนก็เล่นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ส่งไปใต้แป้นไม่ส่งใครจะยิง!
และทั้งหมดนี้ ในสายตาผู้ช่วยโค้ชเลเกอร์ส ก็ดูน่าทึ่งจนแทบไม่เชื่อ
ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของหวังหูต่ำเกินไป เกมรุกห่วยแตก เขาคงคิดว่าทีมใช้สิทธิ์รอบสองเทรดได้อย่างดันแคนมาแล้ว!
มั่นคงเกินไปแล้วเว้ย!
"ว่าแต่ ฟิล เราจะจัดแผนพัฒนาร่างกายให้ไทเกอร์ไหม ทั้งเรื่องพลัง เพิ่มน้ำหนัก ความเร็ว ไอ้หนูนี่มีอะไรต้องพัฒนาอีกเยอะ!"
พอได้ยินคำพูดผู้ช่วย เซนกลับส่ายหน้าเบา ๆ
"ไม่ต้อง ช่วงฤดูกาลปกติ ให้เขาตามทีมไปเก็บประสบการณ์แข่งขันก่อน เรื่องพวกนั้น ค่อยให้เขาพัฒนาช่วงปิดฤดูกาล!"
ปากพูดอย่างนั้น แต่ในใจเซนคิดว่า
มีโคบี้ไอ้บ้าซ้อมคนนั้นอยู่ จะต้องกังวลเรื่องพลังของไอ้หนูนี่อีกเหรอ?
หลังจากได้ดูทั้งคู่ดวลกันตัวต่อตัว เซนไม่สงสัยเลยว่า โคบี้ตราบใดที่มีเวลา ก็จะต้องลากหวังหูมาดวลกันแน่ ๆ
ไม่พูดถึงแผนการของเซน ในสนาม หวังหูเล่นเกมซ้อมเสร็จก็หอบหายใจหนัก ๆ นั่งลงข้าง ๆ แชค
"ไอ้หนู พลังแกมันแย่เกินไป นี่แค่เกมซ้อม ถ้าเป็นเกมทางการ แกเล่นควอเตอร์เดียวก็ไม่ไหวแล้ว!"
"ว่าแต่ เดี๋ยวจะไปร้านบอลกัน อย่าให้พี่ใหญ่แซวเข้าล่ะ!"
พอได้ยินคำพูดนี้ หวังหูก็รีบร้อนขึ้นมาทันที
"พูดอะไรล่ะ น้องชายคนนี้น้องชายคนที่สองของฉันเหนือโลก ถึงตอนนั้นอย่ามาหวงเงินก็แล้วกัน!"
"เพราะว่า ฉันจะเล่นทีละสิบคู่!"
"เชอะ!"
"ฮ่า!"
"โม้!"
คำพูดของหวังหู ทำเอาแชค มาลอน และเพย์ตันหัวเราะออกมาพร้อมกัน
"หึ ไม่เชื่อก็ช่าง ถึงตอนนั้นให้คางแกหลุดไปเลย!"
"ว่าแต่ แชค นายซ้อมทำไมด้วย?"
"ฝีมือแค่นี้ของนาย ยังซ้อมอีก จะให้คนอื่นมีชีวิตรอดไหม หรือว่านายอยากจะก้าวข้ามไมเคิล?"
แชคเกลียดการซ้อมอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของหวังหูตอนนี้ ก็รู้สึกเหมือนเจอเพื่อนรู้ใจทันที
"น้องชาย ยังมีแค่แกที่เข้าใจฉัน!"
"ฉันก็ไม่อยากซ้อมหรอก แต่ทีมมีข้อกำหนด!"
"แล้วแกไม่รู้อีก ว่าในทีมเรามีไอ้ขี้เหนียวโรคจิตอยู่คนหนึ่ง ไอ้นั่นคอยจ้องฉันซ้อมทุกวัน ฉันจะรำคาญจนตายแล้ว!"
คำพูดของแชคเพิ่งจบ มาลอนข้าง ๆ ก็พูดเสริม
"เฮ้ย แชค การซ้อมก็ต้องซ้อม เพื่อรักษาสภาพนายลืมคู่หูเก่าของแกรี่ไปแล้วเหรอ?"
คำพูดของมาลอน ทำเอาเพย์ตันไม่พอใจ
"คาร์ล แกพูดถึงแชคก็พูดถึงแชค จะพูดถึงฉันทำไม?"
"แล้วแคมป์มันทรุดด้วยตัวเอง จะมาพูดเรื่องฉันทำไม?"
พอเห็นสองคนเริ่มทะเลาะกัน หวังหูก็รีบยุแหย่ทันที
"ใช่ ๆ คาร์ล นายแกแกรี่ก็ไม่พูดเรื่องสต็อกตัน จะไปพูดเรื่องแคมป์ทำไม?"
พอเห็นมาลอนจ้องมา หวังหูก็พูดต่อ
"แต่แกรี่ นายก็อย่าไปแรงเกินไป คาร์ลเคยขึ้นเวทีชกกับร็อดแมนมานะ ระวังเขาจะอัดนายจนเละ!"
"จะตีผมเหรอ ฮะ ๆ?"
"ร็อดแมนมันพวกขี้แพ้ แกรี่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น!"
โดนหวังหูยั่วยุ เพย์ตันกับมาลอนยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก
ข้าง ๆ มองเพื่อนแก่สองคนกำลังจะเอาหัวชนกัน แชคก็มองหวังหูด้วยความตะลึง
บ้าจริง ไอ้หนูนี่มีพิษรึเปล่า?
แค่น้องใหม่ตัวเล็ก ๆ กลับยุให้สองรุ่นพี่โกรธกันได้ขนาดนี้ ต่อไปตัวเองต้องระวังตัวไว้หน่อย!
เหมือนที่พ่อเคยสอนไว้ว่า คนที่โตเกินวัย มักจะคิดมาก!
อย่างหวังหู หรืออย่างดันแคน!
เพราะแชคห้ามปรามไว้ มาลอนกับเพย์ตันถึงไม่ทุ่มกันจริง
แต่พอได้สติ เพย์ตันก็จ้องหวังหูทันทีแล้วพูด
"ไอ้หนู มานี่ ฉันจะสอนนายซ้อมการป้องกัน!"
มองเพย์ตันที่กำลังโมโห หวังหูไม่ได้ยั่วยุอีก แต่เดินตามเพย์ตันไปซ้อมการป้องกันอย่างว่าง่าย
พูดตามตรง การป้องกันของเพย์ตันยังมีข้อดีให้เรียน โดยเฉพาะการกดดันคนถือบอลกับการแย่งบอล มีประสบการณ์มากกว่าพี่กานายเซียน
หวังหูก็เลยผสมผสานเข้ากับตัวเอง เรียนรู้ทั้งจุดแข็งและจุดอ่อน
ไม่ไกลนัก เซนมองฉากที่กลมกลืนขนาดนี้ ก็อดยิ้มด้วยความพอใจไม่ได้
ไอ้หนูนี่เก่งจริง!
จัดการโคบี้ได้ ควบคุมแชคได้ ยังเข้ากับเพย์ตัน มาลอนได้อีก เกิดมาเป็นผู้นำจริง ๆ!
ความจริงก็เป็นแบบนั้น!
ตอนนี้ คนอื่น ๆ ในเลเกอร์ส มองหวังหูที่สาดคำด่ากับเพย์ตัน สลับกันแย่งบอล ก็อดชื่นชมในใจไม่ได้
เป็นคนเก่งจริง ๆ!
เหมือนกันทั้งที่เป็นน้องใหม่ ทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้ห่วยขนาดนั้นล่ะ?
พอตกเย็น ซ้อมเสร็จ หวังหูก็ตามแชคมาที่ร้านบอลลับ ๆ แห่งหนึ่ง
อืม ถ้าไม่ลับ หวังหูก็เข้าไม่ได้ อายุยังไม่ถึง
"ไทเกอร์ มาก่อน เลือกก่อนเลย ไม่ใช่โม้ว่าจะเล่นทีละสิบคู่เหรอ ฉันไม่พูดเรื่องสิบคนแล้ว ขอแค่นายตีลูกบอลสิบลูกได้ ก็ถือว่าฉันยอม!"
พอได้ยินคำพูดแชค หวังหูก็โมโหขึ้นมาทันที มองไปที่แถวลูกบอลใหญ่แล้วพูด
"เอาชุดใหม่มา!"
พอได้ยินคำพูดหวังหู ผู้จัดการก็มองแชคด้วยความแปลกใจ
พอเห็นแชคพยักหน้า เขาถึงได้เปลี่ยนชุดใหม่เข้ามา
หวังหูไม่ได้สนใจท่าทีของผู้จัดการ มองไปที่ลูกบอลชุดใหม่แล้วตะโกน
"ทุกคนก้มหน้า ใครมองไม่เห็นปลายเท้าของตัวเอง ก้าวออกมาหนึ่งก้าว!"
มองดูลูกบอลใหญ่แปดลูกที่ก้าวออกมา หวังหูถึงได้เริ่มพิจารณาอย่างละเอียด สุดท้ายก็เลือกออกมาสามลูก
"แชค ไม่ใช่ว่าฉันไม่เล่นสิบลูก แต่มีแค่หกลูกนี้ที่เข้าตาฉัน!"
เห็นหวังหูยังอวดเก่งอยู่กับเรื่องแบบนี้ แชคก็ไม่พูดให้เสียมารยาท
"เอาล่ะ ๆ ครั้งนี้ปล่อยแกไป"
จากนั้น เขาก็เลือกลูกใหญ่ที่คุ้นเคยมาเก้าลูก แล้วให้มาลอนกับเพย์ตันเลือกลูกคนละลูก