เมิ่งไป๋โจวสูงกว่าสวี่ทิงอวี๋หนึ่งหัว สวี่ทิงอวี๋มองเห็นได้เพียงปลายหูของเขาที่แดงเล็กน้อย
"เปล่า คือจะตามเจียงเถียนเถียนพวกเธอไม่ทันแล้วต่างหาก" เมิ่งไป๋โจวกระแอมหนึ่งที ชี้ไปทางที่เจียงเถียนเถียนกับเฉียวลู่อวิ๋นเลี้ยวไปจนเห็นไม่เป็นเงาแล้ว สีหน้าไร้เดียงสา
"แล้วไม่บอกแต่แรก" สวี่ทิงอวี๋ตบไหล่เมิ่งไป๋โจวหนึ่งที รีบเร่งฝีเท้าตามไป
พ้นหัวมุมถนน เจียงเถียนเถียนกับเฉียวลู่อวิ๋นเลี้ยวเข้าไปในร้านขายธัญพืชแห่งหนึ่ง
"คนหายไปไหนกัน?" สวี่ทิงอวี๋มองถนนที่ผู้คนสัญจรไปมาอยู่ตรงหน้า แต่ไม่เห็นเงาของเจียงเถียนเถียนและเฉียวลู่อวิ๋นเลย
"พี่สาวสวย ๆ ช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ"
สวี่ทิงอวี๋ก้มลงมอง ก้อนแป้งขาว ๆ ตัวหนึ่งกำลังดึงชายเสื้อของเธอไว้
"เป็นอะไรหรือ?" สวี่ทิงอวี๋ย่อตัวลง อุ้มก้อนแป้งน้อยขึ้นมา แล้วบีบแก้มขาว ๆ ของมัน
"พี่สาวคะ อันนี้ให้พี่" ก้อนแป้งน้อยหยิบการ์ดยับยู่ยี่ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สองมืออวบอ้วนพยายามกางการ์ดออก แล้วยื่นให้สวี่ทิงอวี๋
"อะไรเนี่ย?"
เมิ่งไป๋โจวมองการ์ดภารกิจในมือสวี่ทิงอวี๋ เดินวนรอบตัวเธออย่างไม่อยากเชื่อ "ไม่สิ? กลายเป็นของเธอได้ยังไง?"
"หา? อะไรกลายเป็นของฉัน?" สวี่ทิงอวี๋รู้สึกว่าเมิ่งไป๋โจวพูดจาแปลก ๆ แต่ก็ยังจับคำสำคัญในประโยคเขาได้ "นายหมายความว่า เดิมทีการ์ดภารกิจนี้ไม่ใช่ของฉันงั้นเหรอ?"