"หยุดก่อน อย่าร้องไห้ ฉันไม่กินยายาทำใจพวกนี้หรอก" ฝูชิงจือมองเจียงเถียนเถียนที่ตาแดงก่ำ รีบยกชามถอยห่างออกไปเล็กน้อย
"ถ้าอยากกิน ยังมีในหม้ออยู่อีกนะ" สวี่ทิงอวี๋ดูดบะหมี่เข้าปากคำใหญ่ แล้วชี้ไปที่หม้อ "อย่าหาว่าฉันกลั่นแกล้งนะ ฉันทำเผื่อพวกเธอด้วย"
"ขำอะไรขำ" สวี่ทิงอวี๋หันขวับไปจ้องเมิ่งไป๋โจว แก้มป่อง ๆ คล้ายปลาปักเป้า
เมิ่งไป๋โจวอดใจไม่ไหว เอานิ้วจิ้มแก้มเธอเบา ๆ
โลกทั้งใบเงียบสนิท
[?]
[???]
[ของปลอมก็ได้นะ...]
[แม่เจ้า ฉันดันเชียร์คู่ดาราสาวที่เกลียดที่สุดกับคนธรรมดาได้ยังไง]
สวี่ทิงอวี๋ขำทั้งโกรธ
กล้าดียังไงมาหยอดเธอ?
เอาแบบนี้มาทดสอบความอดทนของพนักงานรัฐอย่างงั้นเหรอ?
พนักงานรัฐทนไม่ไหวว่ะ!
"อย่ามามือไว" จ้องหน้าเมิ่งไป๋โจวอยู่สองสามวินาที สวี่ทิงอวี๋ก็ยอมรับว่าตัวเองแพ้ ยกชามหันหลังกลับไปไม่สนใจเขาอีก
เฉียวลู่อวิ๋นมองท่าทางของสวี่ทิงอวี๋กับเมิ่งไป๋โจว ใจเกิดไฟปะทุขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ แซนด์วิชที่ตอนแรกก็กินไม่อร่อยอยู่แล้วเพราะถูกบะหมี่มะเขือเทศไข่บดบังรัศมี ตอนนี้ยิ่งกินยิ่งจืดชืดราวกับขี้ผึ้ง
"พี่ลู่อวิ๋น พรุ่งนี้เช้าฉันจะต้มบะหมี่ให้กินนะคะ ดีไหม? พี่ก็รู้ว่าฉันต้มบะหมี่อร่อยมาก" เจียงเถียนเถียนทนไม่ได้ที่สายตาและความคิดของเฉียวลู่อวิ๋นจะไปปันให้สวี่ทิงอวี๋แม้แต่นิดเดียว
"อื้ม" เฉียวลู่อวิ๋นลูบหัวเจียงเถียนเถียน แต่ในใจกลับนึกถึงภาพเมิ่งไป๋โจวเอานิ้วจิ้มแก้มสวี่ทิงอวี๋ไม่หยุด