คอมเมนต์เต็มไปด้วยคำว่า ฮ่าๆๆ แล้ว
[ฉันทนไม่ไหวแล้ว เจียนฉือดึงฝูชิงจือเป็นระยะๆ ฉันขำจะตาย]
[เจียนฉือขี้เหนียวจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ]
[ขำจนท้องแทบแตก]
[เดี๋ยวๆ เมิ่งไป๋โจวจับมือยูเป่าของเราได้ยังไง???]
[!?!!??]
ในความมืด ทุกคนกำลังวิ่งกันอย่างสุดแรง
"นี่ ห้องเรียนนี้เปิดอยู่!" ในที่สุด หลังจากเลี้ยวสองมุม เจิ้งเหวินซวินซึ่งวิ่งนำหน้าก็เห็นห้องเรียนที่เปิดประตูอยู่
ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะถูกไล่ทัน ทุกคนก็เข้าไปในห้องเรียนและปิดประตู
"เหนื่อยจะตาย" ไป๋จิ้นทรุดลงนั่งกับพื้น หอบหายใจไม่หยุด พูดขึ้นมาเป็นครั้งแรก
ทีมงานก็ยังพอมีน้ำใจ ให้แขกรับเชิญหญิงใส่ชุดกีฬากับรองเท้ากีฬา
"ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว" ฝูชิงจือทรุดตัวพิงทั้งตัวกับสวี่ทิงอวี๋ "ฉันขอออกได้ไหม"
"ไปถามผู้กำกับหลินสิ" สวี่ทิงอวี๋กลั้นขำ เมื่อกี้ฝูชิงจือร้องโวยวายตลอด แรงหมดเร็วที่สุด
ฝูชิงจือจ้องเจียนฉืออย่างเกรี้ยวกราด รอรายการตอนนี้จบลง เธอจะให้พ่อซื้อเจียนฉือมาอยู่บริษัทตัวเอง แล้วบีบบังคับให้ทำงานหนักๆ ให้เข็ด!
"ไม่ใช่สิ!" จู่ๆ สวี่ทิงอวี๋ก็ตกใจ ร้องขึ้นมา แล้วเขี่ยผมของฝูชิงจือที่บังหน้าเธอออก นับจำนวนคน "หวังเสี่ยวเฉินกับเสียวเฉิงเยว่หายไปไหน!!?"