ทุกคนที่คิดว่าฝูชิงจือจะโชว์ฝีมือ: ...
"ครูสวี่ ปลา เธอต้องทำได้ใช่ไหม?" ฝูชิงจือโดนเสียงประกอบหลอนๆ จนกลัวจนไม่แคร์ภาพลักษณ์แล้ว มองสวี่ทิงอวี๋อย่างน่าสงสาร
[ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันคิดว่าฝูฝูไม่กลัว 555]
[ฝูชิงจือไม่พูดไม่ใช่เพราะมั่นใจ แต่กลัวจนพูดไม่ออก]
[นี่คือประโยคแรกที่ฝูฝูพูดในที่นี้ 5555]
[ฝู เราไม่รักษาคอนเซ็ปต์เจ้าหญิงแล้วเหรอ?]
[ฝู: ออกไปก่อนแล้วค่อยตั้ง]
"ลองหาหลักฐานอะไรก่อนดีกว่า" เจียนฉือไม่กลัวเลย เดินค้นไปทั่วห้องเรียน
สวี่ทิงอวี๋เอามือไพล่หลัง เดินวนรอบห้องเรียนเหมือนคุณป้า
หน้าต่างถูกล็อกหมด เปิดไม่ได้
เธอเอามือลูบๆ รู้สึกว่าพื้นผิวมันแปลกๆ ไม่เหมือนกระจก
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สั่งเมิ่งไป๋โจวว่า "ไปลากเก้าอี้ที่แข็งแรงๆ มาใบหนึ่ง"
"ได้" เมิ่งไป๋โจวมองไปรอบๆ สุดท้ายก็เจอเก้าอี้ดีๆ ตัวหนึ่งท่ามกลางโต๊ะเก้าอี้ที่พังๆ ในห้องเรียนจริงๆ
"ทุบ" สวี่ทิงอวี๋ชี้ไปที่หน้าต่าง
คอมเมนต์: ?!!!?
คนอื่นๆ: ?!!!?
เมิ่งไป๋โจวไม่ลังเล พอสวี่ทิงอวี๋หลบให้ เขาก็ยกเก้าอี้ขึ้นแล้วฟาดไปที่หน้าต่างท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน
หน้าต่างแตกกระจาย แต่แปลกที่ไม่มีแสงลอดเข้ามา
"ไฟฉาย" สวี่ทิงอวี๋เอ่ย
ในทีมมีไฟฉายสามอัน อันหนึ่งให้หยวนหยุน อีกอันให้หวังเสี่ยวเฉินเพราะเขาร้องขอสุดชีวิต และอีกอันอยู่ที่เจิ้งเหวินซวิน