"ฉันจะอดตาย ฉันจะอดตาย! พาฉันไปด้วย พาฉันไปด้วย" ฝูชิงจือไม่รู้โผล่มาจากไหน เดินเข้ามาหาสวี่ทิงอวี๋แล้วรีบพูดทันที
เจียนฉือ: ฉันอยากปฏิเสธจริงๆ
"คุณไป๋ คุณเหรอ" สวี่ทิงอวี๋วิ่งตามไปสองก้าว ตามทันไป๋จิ้นและเหรออวิ๋นที่กำลังจะเข้าไปในป่า "พวกคุณจะเข้าไปในป่าหาผลไม้เหรอคะ"
"ใช่" ไป๋จิ้นเกาหัวด้วยความเขินอาย "พวกเราไม่มีอุปกรณ์ เลยต้องเข้าไปในป่าลองเสี่ยงดวงดู"
"ฉันให้คุณยืมมีดพับได้นะ" สวี่ทิงอวี๋หยิบมีดพับออกมา "แล้วให้ทิชชู่เพิ่มอีกหนึ่งห่อ พวกคุณเอาผลไม้ที่ได้มาแบ่งให้ฉันสามส่วนเป็นไง?"
เห็นทั้งคู่ยังลังเล สวี่ทิงอวี๋พูดต่อ "ถ้ามีมีดพับ จะช่วยประหยัดแรงได้เยอะ แถมยังมีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วย ถ้าใช้มือเปล่า อาจจะบาดตัวเองได้ง่ายๆ"
[ว้าว นี่มันนักธุรกิจชัดๆ ใช้ผลประโยชน์ล่อเลยนะ]
[แต่ที่จริงมันก็เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนี่นา]
[ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ตอบตกลง]
[ทีมงานผู้กำกับคงไม่ให้อะไรเลยจริงๆ ใช่ไหม?]
[ผู้กำกับคนอื่นไม่แน่ แต่หลินเสี่ยนไม่ให้แน่นอน]
"ได้" ไป๋จิ้นและเหรออวิ๋นมองตากันและกัน แล้วก็ตกลง
ถือมีดพับและทิชชู่ที่สวี่ทิงอวี๋ให้ สองคนเดินเข้าป่าไป
"เธอตกปลาเป็นไหม?" สวี่ทิงอวี๋มองคันเบ็ดง่ายๆ แล้วหันไปทางเจียนฉือ
เจียนฉือ "ไม่ค่อยเป็น"
"โอเค" สวี่ทิงอวี๋ไม่ได้หวังอะไรกับเขา พยักหน้าแล้วถือคันเบ็ดเดินไปหาเจิ้งเหวินซวิน "คุณครูเจิ้ง ฉันจำได้ว่าคุณชอบตกปลา อยากลองไหมคะ?"