สวี่ทิงอวี๋กดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนทันที
เสี่ยวอวี๋ตัวน้อย: อย่าหวังเลย
เฉียวลู่อวิ๋น: ฉันรู้ว่านายไม่มีทางยอมให้ฉันออกจากบริษัท อยากให้ฉันไม่ยกเลิกสัญญาก็ได้ แต่หยุดกลั่นแกล้งเถียนเถียนได้แล้ว ให้ทรัพยากรแบบเดียวกับฉัน
เสี่ยวอวี๋ตัวน้อย: โง่หรือเปล่า? อยากยกเลิกสัญญา ก็ได้กำไรให้บริษัทพอหรือยัง? ค่าปรับนายจ่ายไหวเหรอ?
เสี่ยวอวี๋ตัวน้อย: หน้ายังงั้นแต่ฝันสวยนะ โดนฉันด่าเมื่อเช้ายังไม่รู้ตัวอีก?
เสี่ยวอวี๋ตัวน้อย: สัญญานายเป็นสิบปี บริษัทลงทุนให้เป็นร้อยล้าน ยกเลิกก่อนกำหนดจ่ายสามเท่า ขายนายกับเจียงเถียนเถียนก็ยังใช้ไม่พอ
เสี่ยวอวี๋ตัวน้อย: ทำงานหาเงินให้ฉันดี ๆ เข้าใจไหม?
สวี่ทิงอวี๋รู้สึกสะใจตัวเองสุด ๆ
อีกฝ่ายขึ้นข้อความว่า "กำลังพิมพ์..." ตลอด แต่ไม่มีข้อความส่งมา
การได้ยั่วยุถึงตัวแบบนี้ มันโคตรจะสะใจเลย
สวี่ทิงอวี๋ไม่รอคำตอบจากเฉียวลู่อวิ๋น รีบกดบล็อกเขาอีกครั้งทันที
เฉียวลู่อวิ๋นเห็นข้อความของสวี่ทิงอวี๋ โกรธจนแทบปาโทรศัพท์ทิ้ง ลบแล้วพิมพ์ พิมพ์แล้วลบ วนไปวนมา สุดท้ายก็พิมพ์ประโยคที่คิดว่าน่าจะข่มขู่สวี่ทิงอวี๋ได้:
ฉันจะไม่รับอะไรจากนายอีกต่อไป อย่าส่งข้อความมาหาฉันอีก
กดส่ง เครื่องหมายตกใจสีแดงใหญ่โผล่เข้ามาในสายตาเฉียวลู่อวิ๋น
เขาถูกบล็อกอีกแล้ว
เฉียวลู่อวิ๋นไม่อยากเชื่อ กดส่งเครื่องหมายคำถามไปอีกหลายครั้ง ผลก็คือหน้าจอแชทระหว่างเขากับสวี่ทิงอวี๋เต็มไปด้วยเครื่องหมายตกใจสีแดงเป็นพรืด
สวี่ทิงอวี๋ไม่รู้ว่าเฉียวลู่อวิ๋นโวยวายทำลายข้าวของในห้องแค่ไหน เธอก็ไม่แคร์อยู่แล้ว