เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้กำกับหลินประกาศผลโหวต
ไม่ผิดคาด ที่หนึ่งคือกลุ่มสามคนของสวี่ทิงอวี๋ คะแนนของสามคนนี้ทิ้งห่างอีกสี่กลุ่มไปอย่างน่าตกใจ
ที่สองคือไป๋จิ้นกับหยวนหยุน
ที่สามคือเจิ้งเหวินซวินกับเสียวเฉิงเยว่
ที่สี่คือฉินซวงหลิวกับหวังเสี่ยวเฉิน
"หา? ทำไมล่ะ เพลงที่ฉันร้องมันเพราะไม่จริงเหรอ?" หวังเสี่ยวเฉินมองผลโหวตแล้วสีหน้าห่อเหี่ยวลง
[นายอย่าพูดเลย ถ้าไม่มีหลิ่วหลิ่ว นายอาจจะไม่ได้คะแนนด้วยซ้ำ]
[คนที่ร้องเพลงเพี้ยนไม่รู้ตัวเองจริง ๆ ใช่ไหมว่าร้องเพี้ยน]
[จริง ๆ ฉันก็ฟังไม่ออก แต่ฉันคิดว่าเมื่อวานสวี่ทิงอวี๋หัวเราะดังมาก]
[ช่างเถอะ เสี่ยวเฉินของเราคงไม่รู้ว่าสวี่ทิงอวี๋หัวเราะเยาะเขา และยังคิดว่าตัวเองเก่งเรื่องสร้างบรรยากาศ]
คอมเมนต์พูดไม่ผิด คืนนั้นกลับไปที่เต็นท์ หวังเสี่ยวเฉินยังนอนยิ้มกว้างอยู่เลย
เขาคิดว่าความสามารถในการสร้างสีสันของตัวเองสุดยอด ถึงขั้นอยากเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักร้องหรือแม้แต่ดาราตลก
กำลังฟินอยู่ ผู้จัดการส่วนตัวเหวินฟางก็โทรมาจนมือถือสั่นไม่หยุด
เพิ่งจะรับสาย หวังเสี่ยวเฉินก็ไม่ได้ถือมือถือห่างหูอย่างที่เคย เพราะเตรียมใจจะรับคำชมจากผู้จัดการ
"หวัง! เสี่ยว! เฉิน!" เสียงคำรามของเหวินฟางดังไปทั่วเต็นท์