โชคดีที่หลินเสี่ยนรับปากตามคำขอของคนดูในห้องถ่ายทอดสด จัดโดรนประจำตัวให้สวี่ทิงอวี๋
"เรามาปรึกษากันหน่อยว่าไปยังไงดี" เจิ้งเหวินซวินมองภูเขาไฟที่อยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยขึ้น
"เดินตัดป่าตรงไปเลยสิ ระยะทางสั้นที่สุด" เสียวเฉิงเยว่ตื่นเช้ามานึกขึ้นได้ว่าต้องรักษาคอนเซ็ปต์คนฉลาดของตัวเองไว้ พอเจิ้งเหวินซวินพูดจบก็รีบตอบทันที
"ถ้าตัดป่าตลอดทางแบบนั้น จะอันตรายเกินไปไหม?" ไป๋จิ้นเอ่ยอย่างลังเล
"เมื่อวานฉันกับคุณครูเจิ้งตอนไปเก็บหินก็เข้าไปในป่าแล้ว แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญคอยดูแลตลอด ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรหรอก" เสียวเฉิงเยว่โต้กลับ
"หรือว่าเราเดินเลียบชายหาดไปก่อน จนถึงจุดที่ใกล้ภูเขาไฟที่สุด แล้วค่อยตัดเข้าป่าแบบนั้นจะลดเวลาอยู่ในป่า และเติมเสบียงได้ทันเวลาด้วย" สวี่ทิงอวี๋มองทั้งป่าและชายหาด แล้วเอ่ยขึ้น
สุดท้ายทุกคนโหวตกัน ตกลงว่าจะเดินเลียบชายหาดก่อน
พืชริมชายหาดไม่ค่อยหนาแน่น โดนแดดส่องตรง ๆ ตอนแรกทุกคนยังพูดคุยหัวเราะกันได้ แต่พอใกล้บ่ายโมง เกือบทุกคนเริ่มมีอาการปากแห้งคอแห้งและหมดแรง
"พักสักหน่อยได้ไหม?" หยวนหยุนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น เธอทนไม่ไหวแล้ว ริมฝีปากแตกเป็นรอยเล็ก ๆ เพราะความแห้ง สภาพร่างกายทรุดลงอย่างรวดเร็ว
"ได้"
พอมีคนเอ่ยขอพัก ทุกคนที่กลัวว่าถ้าพูดก่อนจะถูกว่าอ่อนแอและถ่วงทีมก็รีบตอบรับทันที
ทุกคนหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งนั่งลง แล้วเริ่มแบ่งเสบียง