อาคารผู้โดยสาร 3 ของท่าอากาศยานนานาชาติเมืองหลวง
ในห้องโถงผู้โดยสารขาเข้า เสียงหญิงสาวหวาน ๆ ประกาศข้อมูลเที่ยวบินวนเวียนอยู่ตลอดเวลา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟ และเสียงล้อกระเป๋าเดินทางเสียดสีกับพื้น
สวี่ทิงอวี๋ปฏิเสธความคิดที่พ่อแม่จะส่งเธอมาโดยเครื่องบินส่วนตัว นั่งเครื่องบินมากับหลินซวงเสวี่ยถึงกรุงปักกิ่ง
หลินซวงเสวี่ยเขย่าแขนสวี่ทิงอวี๋ด้วยความตื่นเต้น "อวี๋!"
สวี่ทิงอวี๋: ...
เพราะสวี่ทิงอวี๋ครั้งนี้ตั้งใจจะอยู่เดือนหนึ่ง หลินซวงเสวี่ยเลยขอตามมาด้วยสุดชีวิต พ่อแม่ของหลินซวงเสวี่ยก็ยอมตามใจ ปล่อยให้เธอตามมาได้
"ตอนนี้บอกได้หรือยัง ว่าแกตามฉันมาทำไมกันแน่?" สวี่ทิงอวี๋ยื่นกระเป๋าเดินทางของหลินซวงเสวี่ยให้เธอ "ก่อนหน้านี้ลุงป้าชวนแกมาหลายรอบเพื่อมาคุยธุรกิจ แกก็ไม่มา"
"จะไปหาแฟนที่รู้จักกันในเน็ตไง" หลินซวงเสวี่ยยิ้มแป้น ไม่คิดปิดบังสวี่ทิงอวี๋
"แฟนในเน็ต?" สวี่ทิงอวี๋ทำหน้าตกใจ "รู้จักกันได้ยังไง?"
"ช่วงที่ผ่านมาฉันไม่ติดเกมหรือไง" หลินซวงเสวี่ยกดนิ้วบนหน้าจอโทรศัพท์ไม่หยุด กำลังตอบใครบางคน "แล้วเขาเล่นเก่งมาก ฉันเลยซื้อสกินให้ แล้วถามว่าเล่นด้วยกันได้ไหม"
ฟังถึงตรงนี้ สวี่ทิงอวี๋ก็พอจะเข้าใจได้ เพราะใช้เงินซื้อความสุขก็เป็นเรื่องปกติ
"แล้วฉันเล่นแย่นิดหน่อย เจอเพื่อนร่วมทีมที่คอยว่าตลอดเวลา" พอพูดถึงตรงนี้ หลินซวงเสวี่ยเริ่มตื่นเต้น "ฉันกำลังจะสั่งสอนเพื่อนร่วมทีมคนนั้นให้รู้ซึ้งถึงการเป็นคน เขาก็เปิดไมค์พูด!"