ตามคำขอของสวี่ทิงอวี๋ หลังจากกินข้าวเสร็จ เมิ่งไป๋โจวก็พาทั้งสองคนกลับไปส่งที่คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง
คฤหาสน์อวิ๋นติ่งสมชื่อ ยอดเขานี้มีแต่ผู้คนที่ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองหลวงเท่านั้นที่อาศัยอยู่
บ้านตระกูลเมิ่งและตระกูลโจวอยู่บนยอดเขาอวิ๋นติ่ง ส่วนออเรนจ์การ์เดนที่จัดไว้ให้สวี่ทิงอวี๋เป็นหลังสุดท้ายในสามหลังบนยอดเขา
"ฉันไม่เข้าไปแล้วล่ะ" เมิ่งไป๋โจวยืนที่หน้าประตู "ผู้จัดการบ้านและคนรับใช้ข้างในล้วนปากหนักและฉลาด ถ้าต้องการอะไรก็บอกฉันได้"
"นี่คือผู้จัดการอัน" เมิ่งไป๋โจวแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จัก
ชายชราผม half ซีดยิ้มกว้างพยักหน้าให้สวี่ทิงอวี๋และหลินซวงเสวี่ย "คุณหนูทั้งสอง สวัสดีค่ะ ฉันคือผู้จัดการอัน"
--
ระหว่างที่คนรับใช้กำลังเก็บข้าวของ หลินซวงเสวี่ยเริ่มรู้สึกเบื่อ เลยเสนอออกไปเดินเล่น
เมืองหลวงเจริญรุ่งเรืองมาก มีหลายอย่างที่แตกต่างจากเมืองท่า
เดินไปได้ไม่นาน มือทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยถุงของ สมุนข้างกายเลยถือของทั้งหมดกลับไปที่รถก่อน
"อวี๋!" จู่ๆ หลินซวงเสวี่ยก็ตาเป็นประกาย ชี้ไปที่กระเป๋าในร้านใกล้ๆ "อยากได้! ซื้อๆ!"
สวี่ทิงอวี๋มองตามสายตาของหลินซวงเสวี่ย
มันเป็นกระเป๋าหนังจระเข้น้ำเงินเข้มที่หายาก ลวดลายบนหนังส่องประกายละเอียดอ่อนภายใต้แสง ทุกเกล็ด "จระเข้" ชัดเจนแต่กลมกลืน ดูลึกลับและสง่างามผสมผสานกันอย่างลงตัว