"ถ้าฉันกินเก่งมาก กินแต่ของแพงที่สุด ดีที่สุดล่ะ?" สวี่ทิงอวี๋พูดเย้าแหย่
"ของแพงที่สุดดีที่สุดถึงจะคู่ควรกับเธอ" มือข้างที่ไม่ได้ห่อของเมิ่งไป๋โจวกางออก
"แล้วถ้าฉันกินจนนายหมดตัวล่ะ?" สวี่ทิงอวี๋ถามต่อ
"งั้นก็แปลว่าฉันยังพยายามไม่พอ ฉันจะพยายามให้มากขึ้นอีก" เธอชอบเงิน งั้นเขาจะให้เงินเธอมากๆ มากมาย
ครึ่งหลังของประโยค เมิ่งไป๋โจวไม่ได้พูดออกมา
สวี่ทิงอวี๋เงียบไปครู่หนึ่ง "บ้า"
เมิ่งไป๋โจวนอนโรงพยาบาลอยู่สองสัปดาห์ สวี่ทิงอวี๋ว่างเมื่อไหร่ก็จะมาเยี่ยมเขา
ถึงจะกำลังนอนโรงพยาบาลอยู่ แต่หลายครั้งที่เธอมา เขากำลังทำงานอยู่
วันก่อนออกจากโรงพยาบาล สวี่ทิงอวี๋ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย ก็ได้ยินเสียงเคาะแป้นพิมพ์
เมิ่งไป๋โจวนั่งพิงหัวเตียง เสื้อคนไข้เปิดเผยช่วงคอ ปลายแขนพับขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนแขน
สองมือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนแล็ปท็อป คิ้วขมวดเล็กน้อย
เขาพูดกับหน้าจอ เสียงเยือกเย็นมั่นคง ไม่มีความอ่อนแอของคนป่วยแม้แต่น้อย "แผนนี้ความเสี่ยงสูงเกินไป หยุดทันที"
ปลายนิ้วเลื่อนไปมา ชุดคำสั่งถูกส่งออกไปแล้ว "แจ้งฝ่ายกฎหมาย พรุ่งนี้สิบโมงเช้าประชุม ฉันต้องการเห็นรายงานวิเคราะห์ช่องโหว่ของสัญญาทุกฉบับ แล้วก็ให้ฝ่ายการตลาดทำงบประมาณแผนพัฒนาที่ดินฝั่งตะวันตกของเมืองใหม่ ตัวเลขนี้มันไม่จริง ไม่สมเหตุสมผล อย่าเอาอะไรแบบนี้มาลวงฉัน"
สวี่ทิงอวี๋ยืนอยู่ที่ประตู รอจนเขาประชุมวิดีโอเสร็จ จึงเคาะประตูเบาๆ