ถุงในมือของสวี่ทิงอวี๋มีหอยแครงและหอยหลอดเต็มไปหมดแล้ว
เธอตัดสินใจไปลองเสี่ยงดวงแถวโขดหินที่มีหินเยอะ
[หนูน้อยจะไปทำอะไรน้า?]
[แถวโขดหินอาจมีปู กุ้ง หรือหอยสังข์อะไรประมาณนั้น]
[จริงๆ ฉันว่าหาจับหอยแครงกับหอยหลอดได้ก็เก่งมากแล้วนะ บ้านฉันอยู่ติดทะเล ฉันไม่เคยเก็บของมีประโยชน์ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว]
[เห็นด้วย ฉันก็ไม่เคยได้เหมือนกัน ไม่ใช่เพราะฉันสกิลตกแน่นอน ไม่ใช่เพราะฉันซวยด้วยนะ]
สวี่ทิงอวี๋มองไม่เห็นคอมเมนต์ กำลังก้มหน้าก้มตาเสาะหาอย่างตั้งใจ
เมื่อเมิ่งไป๋โจวเดินมาถึงชายหาดก็เห็นภาพแบบนี้
ขากางเกงของหญิงสาวถูกพับขึ้นครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นน่องเรียวเล็ก เส้นผมที่ปลิวตามลมทะเลเปล่งประกายสีส้มอุ่น
ใต้โขดหินมีขาปูโผล่ออกมาหนึ่งข้าง
ดวงตาของสวี่ทิงอวี๋เป็นประกาย จ้องไปที่ตำแหน่งของปู มือเคลื่อนไหวเร็วจนเห็นแต่ภาพซ้อน
"ระวัง!" เมิ่งไป๋โจวคิดจะดึงเธอไว้ แต่ก็ไม่ทัน
"นิ่มจัง" สวี่ทิงอวี๋เงยหน้ามองเมิ่งไป๋โจวที่โผล่มาอย่างงงๆ แล้วบีบปูในมือต่อหน้าเขา
ปูเพิ่งลอกคราบ ทั้งตัวนิ่มไปหมด ไม่มีพลังโจมตีเลยแม้แต่น้อย ถูกสวี่ทิงอวี๋บีบคอไว้แบบสิ้นหวัง
[อะไรนิ่ม]
[เมิ่งไป๋โจวเป็นห่วงให้สวี่ทิงอวี๋จับปูด้วยมือเปล่าเหรอ?]
[เมื่อกี้ที่บอกว่าโตที่ชายทะเล ออกมาพิสูจน์หน่อยสิ]
[ปูลอกคราบนี่หว่า ใสๆ อย่างงี้ดูก็รู้ว่าอร่อย]
[หน้าฉันชักจะร้อนๆ ยังไงไม่รู้]
"ได้" เมิ่งไป๋โจวรับถุงจากมือสวี่ทิงอวี๋ พูดด้วยความแปลกใจ "คุณสวี่เก่งขนาดนี้ ได้ของมาเยอะแยะเลยนะ"