หลายคนสบตากันก่อนจะรีบวิ่งไปหานาง
ฝูชิงจือทรุดนั่งกับพื้นโดยไม่แคร์ภาพลักษณ์ มือกุมข้อเท้าของตัวเองไว้
“เป็นอะไรไป?” สวี่ทิงอวี๋เดินเข้าไปดึงมือของฝูชิงจือออก เห็นรอยเขี้ยวงูสองรอยเล็กๆ ที่ข้อเท้าของนาง
ดวงตาของสวี่ทิงอวี๋หดวูบ
ทีมงานผู้กำกับก็รีบวิ่งตามมา คอมเมนต์ในไลฟ์ระเบิดเป็นที่เรียบร้อย
[ไม่ได้บอกเหรอว่าถ่ายรายการต้องรับประกันความปลอดภัยของแขกรับเชิญ?]
[ฝูฝูเป็นอะไรไปรายการนี้เจ๊งแน่]
[แม่เจ้า โดนงูกัดมาได้ยังไงเนี่ย]
[ไม่รู้สิ เห็นมันเด้งขึ้นมาบนจอก็ทำเอาโทรศัพท์หลุดมือเลย]
“เร็ว! ติดต่อหน่วยกู้ภัย!” หลินเสี่ยนเห็นแบบนั้นก็รีบให้เฟิงฉีติดต่อหน่วยกู้ภัย
“ดูกี่โมงแล้ว” สวี่ทิงอวี๋เอ่ยโดยไม่หันกลับมา พร้อมกับเริ่มฉีกเสื้อคลุมของตัวเองออก
เนื้อผ้าดีเกินไป สวี่ทิงอวี๋ดึงไม่ออก
เมิ่งไป๋โจวเห็นแบบนั้นก็รีบถอดเสื้อเชิ้ตด้านนอกออก ฉีกเป็นเส้นส่งให้สวี่ทิงอวี๋
“หาให้หน่อยว่างูตัวนั้นยังอยู่แถวนี้ไหม” สวี่ทิงอวี๋รับผ้ามา รีบพันไว้เหนือแผลที่ถูกกัดบนขาของฝูชิงจืออย่างรวดเร็ว
“เมื่อกี้ผมหาแล้ว ไม่เจอ มันหนีไปเร็วมาก” เจียนฉือพูดด้วยความละอายใจ “ขอโทษนะ”
“แล้วยังไงล่ะ สวี่ทิงอวี๋ ฉันจะตายไหมเนี่ย” ตอนนี้ฝูชิงจือตกใจจนแข็งทื่อไปหมดแล้ว น้ำตาและน้ำมูกไหลเปื้อนหน้า ไม่แคร์ภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไป