บนโขดหิน เจิ้งเหวินซวินนั่งถือคันเบ็ดอยู่ตรงนั้นทั้งวัน
"คุณครูเจิ้ง คุณ..." เสียวเฉิงเยว่มองถังใส่ปลาที่ว่างเปล่าของเจิ้งเหวินซวิน เอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้จะพูดต่อยังไง
[ฉันไม่ไหวแล้ว เมื่อกี้ตอนสวี่ทิงอวี๋มายืมแก้ว เจิ้งเหวินซวินยังเอาถังมาบังไว้เลย]
[รู้สึกได้เลยว่าเจิ้งเหวินซวินภายนอกนิ่งเหมือนหินผา แต่ข้างในใจสั่นเป็นเจ้าเข้า]
[ตลกจะตาย พ่อฉันตอนตกปลาไม่ได้ก็เป็นแบบนี้แหละ]
"จุ๊ๆ ใจเย็นไว้" เจิ้งเหวินซวินยื่นมือข้างหนึ่งออกมา เช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่บนหน้าผาก "เดี๋ยวก็ตกได้เองแหละ"
"คุณครูเจิ้ง คุณครูเซียว" สวี่ทิงอวี๋โผล่ออกมาจากหลังโขดหิน
เจิ้งเหวินซวินรีบเอามือไปบังถังอย่างชุลมุน
"คุณครูเซียว ฉันดูท้องฟ้าแล้ว อีกเดี๋ยวคงถึงเวลาขึ้นน้ำลงแล้ว เราไปเก็บหอยที่ชายหาดด้วยกันไหม?" เดิมทีสวี่ทิงอวี๋อยากไปคนเดียว แต่คนเดียวทำได้ไม่มาก
"เก็บหอย?" ดวงตาเสียวเฉิงเยว่เป็นประกาย เธอโตในแผ่นดินใหญ่ แทบไม่เคยมาชายหาดเลย เห็นคนอื่นเก็บหอยแล้วอิจฉามาก
"ใช่" สวี่ทิงอวี๋พยักหน้า ยื่นถุงพลาสติกให้เธอ "ใช้ถุงนี้ใส่ไปก่อนนะ"
ตอนนี้เสียวเฉิงเยว่ลืมเรื่องสร้างภาพไปแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากได้ของเด็กเมืองนอกที่อยากเก็บหอย