สวี่ทิงอวี๋ลุกขึ้นยืน รีบเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้วจะเดินเข้าป่า
“ฉันไปด้วย!” ฉินซวงหลิวคว้าแขนเสื้อของสวี่ทิงอวี๋ไว้ แล้วจะลุกตามไป
“ไม่เป็นไร ไม่ต้อง” สวี่ทิงอวี๋ยิ้มให้ฉินซวงหลิว แล้วหยิบน้ำกรองขวดสุดท้ายยื่นให้เธอ “คุณฉิน พอต้มจนเดือดแล้วก็ดื่มได้เลย พวกคุณแบ่งกันเองนะ”
“อีกอย่าง ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงพวกเราไม่กลับมา พวกคุณก็ออกไปก่อนเลย ไม่ต้องห่วงพวกเรา” สวี่ทิงอวี๋สะพายเป้ แล้วโบกมือให้ทุกคน
“เธอคนเดียวไหวเหรอ?” จู่ๆ เจียนฉือก็เอ่ยปาก
“ฉันไหว”
พูดจบ สวี่ทิงอวี๋สะพายเป้ เดินเข้าป่าไปอย่างไม่ลังเล
โดรนหนึ่งอันบินโซซัดโซเซตามเธอไป
เจียนฉือยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของสวี่ทิงอวี๋อย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
---
“ไหวอะไรไหว?!” หลินเสี่ยนลุกพรวดจากเก้าอี้
ในจอมอนิเตอร์ ตอนแรกเมิ่งไป๋โจวก็ปัดโดรนตกอย่างไม่ลังเล จนสัญญาณถ่ายทอดขาด
สุดท้ายก็เป็นสวี่ทิงอวี๋คนเดียวที่เดินเข้าป่าไปตามหาเมิ่งไป๋โจว
หลินเสี่ยนจนปัญญาแล้ว
ไม่ควรจะเป็นแบบนี้หรอกเหรอ ทุกคนอยู่ด้วยกัน ผู้เข้าร่วมชายช่วยเหลือผู้เข้าร่วมหญิง แล้วก็เดินตามเส้นทางที่กำหนดไปถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย?