“นายจะพาฉันไปไหน?” สวี่ทิงอวี๋ปล่อยให้เมิ่งไป๋โจวจูงมือเธอเดินผ่านป่าไป
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ” เมิ่งไป๋โจวพูดอย่างมีความลับ
ไม่นาน เมิ่งไป๋โจวก็หยุดลงที่เชิงเขาลูกหนึ่ง
“ที่นี่มีอะไร?” สวี่ทิงอวี๋มองไปรอบๆ ไม่เห็นอะไรผิดปกติ
“ลองดูอีกทีสิ ข้างใต้เท้าเธอ” เมิ่งไป๋โจวส่งสัญญาณให้สวี่ทิงอวี๋ก้มลงมอง
ใต้เท้าของทั้งสองคือดินเหนียวสีแดง คดเคี้ยวไปข้างหน้าปกคลุมทั่วทั้งเทือกเขา
“ที่นี่คือรอยเลื่อน และมีภูเขาไฟด้วย รอบๆ จึงเกิดเป็นแถบหินเขียวขนาดใหญ่” เมิ่งไป๋โจวพูดพอเป็นนัย
ดวงตาของสวี่ทิงอวี๋เป็นประกาย เธอรีบก้าวเข้าไปในถ้ำ
บนผนังหินรอบๆ มีแร่ควอตซ์ที่แตกเป็นเส้นหรือเป็นร่างแหแผ่กระจายไปทั่ว
“นี่คือ... ไพไรต์!?!?” ยิ่งเดินสวี่ทิงอวี๋ก็ยิ่งตื่นเต้น เธอลูบสีเหลืองที่มากขึ้นเรื่อยๆ บนผนังถ้ำ จนลืมโกรธเมิ่งไป๋โจวไปสนิท
เมิ่งไป๋โจวที่อยู่ข้างหลังเดินตามเธอไปช้าๆ มือล้วงกระเป๋า รอยยิ้มที่มุมปากปิดไว้ไม่อยู่
มองท่าทางเธอที่ยื่นมือไปลูบโน่นลูบนี่ แม้แต่เส้นผมที่ไหวโดยไม่ตั้งใจก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา
เมื่อสวี่ทิงอวี๋หันกลับมาจะหาเขา ก็ชนเข้ากับดวงตาที่ยิ้มของเขาโดยบังเอิญ
“ชอบไหม? คุณครูสวี่” เมิ่งไป๋โจวเอนตัวพิงผนังถ้ำ กอดอก มองสวี่ทิงอวี๋
“ยังไง? ฉันชอบแล้วคุณครูเมิ่งจะให้ฉันเหรอ นี่มันเหมืองทอง...” ยังพูดคำว่า ‘สายแร่’ ไม่ทันจบ ก็ได้ยินคำตอบของเมิ่งไป๋โจว