“อ๊ะ? องค์ชายน้อยกลัวว่าคุณหนูจะคิดไม่ซื่อกับเขาหรือ?” ชื่อจ้านไม่คิดเลยว่าจะได้คำตอบเช่นนี้ จึงบ่นเสียงเบาว่า “เจ้าบ่าวคนใหม่ผู้นี้ช่างประหลาดนัก!”
เซินรั่วจินถอนหายใจเบา ๆ “อยู่ในกรงขังมานาน ใครบ้างจะไม่มีนิสัยแปลก ๆ สักอย่าง?”
ประหลาดก็ประหลาดไปเถิด
เดิมทีนางก็ไม่ได้คิดจะเป็นสามีภรรยารักใคร่กับฉินหลาง การสลับเจ้าบ่าวก็เหมือนธนูขึ้นสายแล้ว จำต้องปล่อยออกไป
นางคิดว่าจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปก่อน แล้วค่อยพูดคุยกันให้ชัดเจนในห้องหอ ใครจะคิดว่าคนทั้งในจวนและนอกจวนพากันเข้ามาขัดจังหวะไม่ขาดสาย จนนางยังไม่มีโอกาสตกลงกติกาสามข้อกับฉินหลาง
โชคดีที่องค์ชายน้อยฉินเป็นคนยุ่งนัก แม้แต่คืนแต่งงานก็ยังต้องออกไปช่วยหญิงงาม คิดว่าเขาคงยินดีไม่น้อยกับเรื่องแต่งงานหลอก ๆ นี้
คืนเข้าหอใต้แสงเทียนมงคล เซินรั่วจินนอนเพียงลำพัง
……
เช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งสาง เซินรั่วจินก็ไปยังโถงรับรองเพื่อยกน้ำชาคารวะท่านอ๋องและพระชายา
คนในจวนต่างรู้ว่าเมื่อคืนองค์ชายน้อยทิ้งเจ้าสาวไว้ แล้วออกจากจวนไปเพราะนักแสดงงิ้วคนหนึ่ง สายตาที่มองนางจึงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและเวทนา
เซินรั่วจินมาถึงหน้าโถงรับรอง ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูก็ได้ยินเสียงตวาดด้วยความโกรธ
“คนที่เปลี่ยนการแต่งงานกะทันหันแล้วไปรับนางกลับมาก็คือมัน คนที่ทิ้งเจ้าสาวให้อยู่ห้องหอเพียงลำพังในคืนแต่งงานก็คือมัน! ไอ้ลูกอกตัญญูผู้นี้เห็นว่าข้าตายไปแล้วหรืออย่างไร ถึงได้กล้ารังแกเจ้าสาวเช่นนี้!”
อ๋องเจิ้นเป่ยโกรธจนคิดจะไปโรงงิ้วด้วยตนเอง เพื่อลากลูกอกตัญญูผู้นั้นกลับมาลงโทษตามกฎตระกูล
“เอ้อหลางบัดนี้ก็มีภรรยาแล้ว เรื่องของเขาก็ให้ภรรยาจัดการเถิด ท่านเป็นบิดาจะตะโกนขู่ฆ่าขู่ตีไปทำไมกัน”
พระชายาเอ่ยเพียงประโยคเดียวก็รั้งอ๋องเจิ้นเป่ยไว้ได้
พ่อบ้านกับคนอื่น ๆ พากันเกลี้ยกล่อมว่า เวลานี้ต่อให้จับองค์ชายน้อยกลับมาทุบตีก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดคือปลอบขวัญเจ้าสาวเสียก่อน