คนของสำนักชิงอวิ๋นไม่สนใจ พวกเขาไล่ตามกระชั้นขึ้นไปอีก
ศิษย์คนหนึ่งหอบพลางตะโกนว่า “ทางนี้ไม่ใช่ของพวกเจ้าเสียหน่อย! พวกข้าเดินไม่ได้หรือไง?”
อีกคนเสริมว่า “ใช่แล้ว! เขตหวงห้ามนี้สำนักเจ้าเปิดหรือ?”
สตรีผู้บำเพ็ญนางนั้นยังปากแข็ง “สำนักกระบี่ พวกเจ้าเก่งไม่ใช่หรือ? วิ่งหนีทำไมกัน?”
ซูหนิงขำด้วยความขุ่นเคือง “เก่งก็ไม่ยอมเป็นโล่ให้พวกเจ้าหรอก!”
เหยียนชวนโกรธ “ศิษย์พี่ใหญ่พวกเจ้าล่ะ? ให้เขาออกมารับมือสิ!”
สีหน้าศิษย์สำนักชิงอวิ๋นแข็งทื่อเล็กน้อย “ศิษย์พี่ใหญ่พวกข้า…ไปขวางอีกตัวหนึ่งแล้ว”
เหยียนชวนเกือบสะดุด “พวกเจ้าไปยั่วยุมันมาสองตัวหรือ?”
มู่หรงจัวอึ้งไปชั่วขณะ “…ยอดคนจริง ๆ”
กู้เฉินกวงวิ่งพลางพลิกตำรา มือสั่นเทา “งูเหลือมเพลิงทะยาน สัตว์ปีศาจขั้นกลางขีดสูงสุด อยู่เป็นฝูง หวงลูก ผูกพยาบาทอย่างรุนแรง ยั่วยุตัวเดียวเท่ากับยั่วทั้งรัง”
ข้าหันไปมองซ่างกวนไห่ถังที่ถูกปกป้องไว้ตรงกลาง
ใบหน้านางฉายแววรู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่ง
ข้าเข้าใจแล้ว
เด็กสาวคนนี้ก่อเรื่องอีกแล้ว
—————————
งูเหลือมยักษ์ตัวนั้นเงยหน้าคำรามก้องฟ้า
เสียงสะเทือนจนหูข้าอื้ออึง
จากนั้น สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
ภายในป่าลึกมีเสียงซ่า ๆ ดังขึ้น
ฝูงงูเหลือมยักษ์นับไม่ถ้วนปรากฏกาย
ตัวใหญ่ ตัวเล็ก ตัวหนา ตัวหนากว่า
ตัวสีแดง สีน้ำเงิน สีดอกดวง สีดอกดวงยิ่งกว่า
บนพื้นดิน บนต้นไม้ ในพงหญ้า~
หลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ
พวกมันปิดกั้นเส้นทางของพวกข้า
เหล่าศิษย์พี่ถูกบีบให้หยุด
คนของสำนักชิงอวิ๋นก็หยุดเช่นกัน
เหล่าศิษย์พี่ปกป้องข้าไว้ตรงกลางสุด