ไห่ถังอ้าปากค้าง พูดไม่ออก
พี่ๆ ของนางทนไม่ไหวแล้ว
กรูเข้ามาล้อม:
——“ไอ้ถั่วงอกน้อย เจ้าอย่ามองไม่เห็นแก่คุณแก่โทษ!”
——“ใช่แล้ว ลูกอมแค่สามเม็ดก็อยากมาแลกเสื้อคลุมธรรมะของศิษย์น้องเรา? น่าไม่อายจริง!”
——“ศิษย์น้องเล็ก อย่าไปสนใจนางเลย สำนักยากจนเลี้ยงเด็กไร้มารยาท จะมีความรู้สีกผิดชอบอะไร?”
คำพูดรุนแรงมาก
เพราะในกลุ่มพวกนางมีคนหนึ่งที่ยืนเงียบมาตลอด
คนนั้นคือศิษย์พี่ใหญ่ของพวกนาง
สวมชุดเขียวคล้ายคนอื่น แต่กลิ่นอายผิดแผกโดยสิ้นเชิง
ลมหายใจหนักแน่น ดวงตาเยือกเย็น
สัญชาตญาณบอกข้าว่า คนนี้แกร่งมาก
ดังนั้นพวกนางจึงมีที่พึ่ง ยโสโอหัง
แต่~
พี่ๆ ของข้าก็ไม่ใช่พวกกินอ่อนแอกัน
ซูหนิงก้าวมาข้างหน้า บังข้าไว้ “เหอะ สำนักชิงอวิ๋นสอนศิษย์เช่นนี้เองรึ? แย่งของคนอื่นยังมีหน้ามาอ้างความถูกต้อง?”
เหยียนชวนกอดอก “เหอะ ลูกอมหนึ่งเม็ดอยากแลกสัตว์ปีศาจของพวกเรา เห็นศิษย์น้องเล็กเราเป็นเด็กสามขวบหรือไง?”
มู่หรงจัวหุบรอยยิ้มเจ้าชู้ หน้าตาจริงจังเป็นครั้งครา “ศิษย์น้องเล็กของพวกท่านชอบสัตว์ปีศาจก็เข้าใจได้ แต่ว่าจิ้งจอกไฟน้อยตัวนี้พวกเราจับได้จริง การที่พวกท่านมาแย่งชิงเช่นนี้ แพร่งพรายออกไปคงฟังดูไม่ดีนะ?”
กู้เฉินกวงเปิดสมุด “ตามกฎหมายหล้าบำเพ็ญเซียนมาตรา 237 การแย่งชิงสัตว์ปีศาจที่ผู้อื่นจับได้ด้วยเจตนาร้าย โทษเบาต้องชดใช้ค่าเสียหายสามเท่า โทษหนักจะถูกรายงานถึงสำนัก ลงโทษบันทึกความผิด”
ข้าหลบอยู่หลังพี่ๆ จดจำเงียบๆ:
ศิษย์พี่หกท่องบทบัญญัติกฎหมายได้ ต่อไปมีปากเสียงต้องพาเขาไปด้วย!