คนของสำนักชิงอวิ๋นจากไปแล้ว
ซูหนิงถอนหายใจยาว: "ศิษย์น้องเล็ก เราก็รีบไปเถิด ระวังพวกมันกลับลำ..."
ข้าส่ายหน้า
ไม่ขยับ
ข้าจ้องมองผลจูชื่อที่อยู่ตรงหน้าอสรพิษยักษ์
อสรพิษยักษ์จ้องมองข้า
เราสบตากัน
มันกระพริบตา
ข้าก็กระพริบตา
ผลจูชื่อสามลูกยังนอนนิ่งอยู่บนพื้น
มันใช้ปลายหางเขี่ยลูกหนึ่งมาตรงหน้าข้า
จากนั้นก็คาบไข่กับผลไม้สองลูกที่เหลือ หมุนตัวรวดเร็ว หายเข้าไปในป่าลึก
ความเร็วขนาดนั้น ราวกับกลัวว่าข้าจะขอเพิ่ม
ข้าเก็บผลจูชื่อลูกนั้นขึ้นมา มองไปทางเหล่าศิษย์พี่
เหล่าศิษย์พี่กลายเป็นหินไปแล้วทั้งกลุ่ม
กู้เฉินกวงพึมพำ: "มัน...มันให้เจ้ามาลูกหนึ่ง?"
ข้าพยักหน้า
เหยียนชวนน้ำเสียงล่องลอย: "ผลจูชื่อที่ออกผลทุกห้าร้อยปี...มันให้เจ้ามาลูกหนึ่ง?"
ข้าพยักหน้าต่อ
มู่หรงจัวยกมือกุมขมับ: "ข้ามึนนิดหน่อย"
กู้เฉินกวงพยักหน้า: "ข้าก็ด้วย"
ข้ายกผลไม้ขึ้น: "ศิษย์พี่หก ผลไม้นี้กินอย่างไร?"
กู้เฉินกวงพยายามเค้นเสียงออกมา: "กินเปล่าๆ ได้เลย อย่างน้อยก็ช่วยเพิ่มพลังขั้นย่อยได้หนึ่งระดับ ผลลัพธ์ดีที่สุดกับผู้บำเพ็ญธาตุไฟ"
ข้าพยักหน้า
แล้วหมุนตัว ยัดผลไม้เข้าปากเหยียนชวน
เหยียนชวน: "???"
เขาอยากคายออกมา
ข้ากดปากเขาไว้แล้ว
"กลืนลงไป"
เบ้าตาเหยียนชวนแดงก่ำ
ไม่ใช่ซาบซึ้ง
แต่สำลัก
"แค่กๆๆ~~" เขาพยายามกลืนผลไม้ลงไปอย่างยากลำบาก น้ำตาคลอเบ้า "ศิษย์น้องเล็ก เจ้า..."
พูดไม่ทันจบ
ร่างเขาเริ่มเปล่งแสงแดง
เป็นแสงแดงที่ทะลุออกมาจากผิวหนัง
ซูหนิงตอบสนองเร็วมาก: "เร็ว! อารักขา!"
ศิษย์พี่หลายคนล้อมวงทันที ระวังรอบทิศ
เหยียนชวนนั่งขัดสมาธิ ลมปราณเริ่มแปรปรวนรุนแรง
ครึ่งชั่วยามต่อมา
แสงแดงหดกลับ
เหยียนชวนลืมตา
ลมปราณเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ซูหนิงถามหยั่งเชิง: "ทะลวงขั้นแล้ว?"