จุดที่ห้า โรงอาหาร
ตั้งอยู่กลางไหล่เขาของยอดย่อย
เตาไฟที่เหยียนชวนคุมการก่อสร้างด้วยตัวเอง หม้อเหล็กทมิฬโยวหมิงใบนั้นตั้งอยู่ตรงกลาง ใหญ่กว่าคนเสียอีก
เว่ยชางเสวียน “หม้อใบนี้... เอามาจากไหน?”
เหยียนชวน “ซื้อจากแดนมาร ทำจากเหล็กทมิฬโยวหมิง นำความร้อนสม่ำเสมอ ไม่ติด ไม่ไหม้”
เว่ยชางเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง
“อืม ดีมาก หม้อแพงกว่ากระบี่ของข้า”
เหยียนชวนไม่รับคำ
เพราะรับไม่ได้
เว่ยชางเสวียนมองหม้อใบนั้น มองอยู่นาน สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่
“ข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักตอนนั้น” เขากล่าว “สำนักเทียนเจี้ยนมีแค่โรงเรือนพังสามหลัง กระบี่หักหนึ่งเล่ม แล้วก็ถ้ำที่ฝนรั่วอีกหนึ่งถ้ำ”
เขาสูดลมหายใจลึก
“ตอนนี้มีประตูแล้ว มีท้องพระโรงแล้ว มีนาวิญญาณหลังเขาแล้ว มีห้องปรุงยาแล้ว มีโรงอาหารแล้ว”
ขอบตาเขาแดงก่ำ
“ยังมีสัตว์ปีศาจศักดิ์สิทธิ์เฝ้าประตูอีก”
พวกข้ายืนอยู่ข้างๆ ไม่มีใครพูดอะไร
ครู่ใหญ่ เว่ยชางเสวียนหันกลับมา มองพวกข้า
“ดี” เขากล่าว
กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
————————
ค่ำคืน
โรงอาหาร
เหยียนชวนใช้หม้อเหล็กทมิฬโยวหมิงใบนั้นผัดอาหารโต๊ะใหญ่
ข้าวหุงจากข้าวสารวิญญาณ เนื้อสัตว์วิญญาณ ยำผลวิญญาณ พริกมารผัดไข่ แล้วยังมีซุปกระดูกสัตว์วิญญาณอีกหม้อ
ทุกคนนั่งล้อมวงกัน
เจ้าสำนักเว่ยชางเสวียนนั่งตำแหน่งประธาน
ผู้อาวุโสทั้งสาม เวินจือหยา จิ่งหยวน วั่งจี นั่งทางขวา
ศิษย์พี่ใหญ่เสินชิงเฉินนั่งทางซ้ายคนแรก
ศิษย์พี่รองฝูเยี่ยนนั่งทางซ้ายคนที่สอง
ศิษย์พี่สามซูหนิง ศิษย์พี่สี่เหยียนชวน ศิษย์พี่ห้ามู่หรงจัว ศิษย์พี่หกกู้เฉินกวงนั่งเรียงตามลำดับ
ข้านั่งท้ายสุด เพราะข้าอายุน้อยที่สุด
มารเพลิงน้อยนั่งยองๆ อยู่ข้างเท้าข้า จ้องมองอาหารบนโต๊ะด้วยแววตาละห้อย