“แม่เป็นยอดอัจฉริยะแห่งหล้าบำเพ็ญเซียน อายุห้าร้อยปีก็บรรลุขั้นเทพประสาน นับเป็นผู้เยาว์วัยที่สุดในหล้าบำเพ็ญเซียน”
“เกลียดชั่วเหมือนศัตรู ในดวงตาไม่อาจทนธุลีแม้เพียงนิด”
“พ่อคือจอมมารแห่งแดนมาร พลังฝึกปรือสูงส่ง ยิ่งกว่าจอมมารคนใดในประวัติศาสตร์ ทว่าโง่เขลา ออกนอกบ้านไม่เคยพกสมอง พึ่งพาแต่กำลัง”
“เล่าขานว่าเมื่อคราขึ้นครองบัลลังก์ บรรดาขุนนางเก่าแก่ในแดนมารพากันถอนหายใจโล่งอกเป็นทิวแถว เยี่ยมยอด เป็นคนโง่ หลอกง่าย”
ข้าพยักหน้า เรื่องนี้ข้าเชื่อ
พ่อของข้า เพียงมองแวบแรกก็รู้ว่าหลอกง่ายยิ่งนัก
“ทั้งสองรู้จักกันในเขตหวงห้ามแห่งหนึ่ง”
“ครั้งนั้นพ่อกำลังไล่ล่าคนทรยศแห่งแดนมารที่หลบหนีเข้าไป”
“ตามล่าสามวันสามคืน หิวจนตาลาย นั่งยองๆ ใต้ต้นไม้แทะสมุนไพรวิเศษ”
“แม่บังเอิญผ่านมา เห็นชายชุดดำนั่งแทะเปลือกไม้อยู่ จึงนึกว่าเป็นผู้บำเพ็ญตกอับ”
“พ่อเงยหน้ามองแม่ เอ่ยวาจาแรกว่า ‘สหาย มีของกินบ้างไหม’”
ข้า “…”
“แม่เห็นท่านน่าสงสารก็ยื่นหมั่นโถวให้หนึ่งก้อน”
“แล้วพ่อก็ติดแม่เสียเต็มประดา เพราะคิดว่าแม่เหมือนคนร่ำรวยต้องมีของกินอีกมาก”
ข้าอดถามมิได้ “พ่อในตอนนั้นก็มีปณิธานต่ำตมเพียงนี้หรือ”
ฝูเยี่ยนยืนยันด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อืม ตอนนั้นพ่อก็มีปณิธานเพียงนี้”
“ครานั้นทั้งคู่ใช้ชื่อปลอม พ่ออ้างตัวเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ แม่บอกว่าตนเองเป็นศิษย์สำนักเล็ก”
ข้ากะพริบตา “ตอนนั้นพ่อไม่ยอมพูดความจริงหรือ”
“พ่อไม่กล้า” ฝูเยี่ยนว่า “พ่อเป็นจอมมาร หล้าบำเพ็ญเซียนกับแดนมารเป็นศัตรูคู่อาฆาต หากบอกว่าตนคือจอมมาร แม่ได้ชักกระบี่ฟันทันท่วงที”
ข้า “อ้อ แล้วแม่เล่า”
“แม่ก็ไม่กล้า” ฝูเยี่ยนว่า “แม่เป็นศิษย์สำนักชิงอวิ๋น และเป็นผู้สืบทอดที่เจ้าสำนักหมายตา หากนางบอกว่าเป็นคนของสำนักชิงอวิ๋น พ่อก็ต้องเผ่นหนี”