เขาเริ่มเล่าเรื่องเมื่อสามปีครึ่งก่อน
“ตอนที่ท่านแม่ตั้งครรภ์เจ้า นางแทบไม่ได้กลับสำนักชิงอวิ๋นเลย นางมอบหมายงานส่วนใหญ่ให้ผู้อาวุโส ตัวเองหลบไปพักกายในแดนมนุษย์เพื่อรอวันคลอด”
“ท่านพ่อก็อยู่เคียงข้างนาง ไม่ห่างกายแม้แต่ก้าว”
“ช่วงเวลานั้น ทั้งคู่ต่างมีความสุขยิ่ง”
“ท่านพ่อเปลี่ยนเมนูทำอาหารให้ท่านแม่ทุกวัน ท่านแม่ก็เที่ยวเดินเล่นในลานบ้านด้วยท้องโตทุกวี่วัน ท่านพ่อเดินตามหลัง ราวกับองครักษ์ติดตาม”
ข้าขัดจังหวะ “เดี๋ยวก่อน ท่านพ่อทำอาหารไม่เป็นไม่ใช่หรือ?”
ฝูเยี่ยน “อืม ท่านทำแต่โจ๊กเละๆ”
“โจ๊กเละๆ สารพัด โจ๊กข้าวสารวิญญาณ โจ๊กข้าวสาลีวิญญาณ โจ๊กธัญพืชรวม โจ๊กผักป่า…”
“เปลี่ยนวัตถุดิบไปเรื่อย แต่ทั้งหมดก็คือโจ๊กเละๆ”
ข้าจินตนาการถึงภาพนั้น
ท่านพ่อสวมผ้ากันเปื้อน ถือชามโจ๊กเละๆ เดินตามหลังท่านแม่
…เกินจะทนมอง
“แล้วไงต่อ?”
“จากนั้น…” เสียงของฝูเยี่ยนทุ้มลง “วันที่ท่านแม่คลอดเจ้า นางตกเลือด”
ข้าชะงักนิ่ง
“ท่านพ่อร้อนใจจนแทบคลั่ง รวบตัวหมอตำแย หมอพรสวรรค์ และนักเล่นยาทั่วทุกสารทิศในรัศมีร้อยลี้มาไว้หมด”
“แต่ในยามคับขัน พลังวิญญาณของท่านแม่ปั่นป่วน กระแสลมปราณทั่วร่างไหลเชี่ยวกราก ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย”
“เพื่อช่วยนาง ท่านพ่อจึงใช้พลังจอมมาร กดพลังวิญญาณที่ปั่นป่วนนั้นไว้ด้วยไอมาร”
ฝูเยี่ยนมองข้า
“ท่านพ่อไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ยอมรับว่าตนคือจอมมาร”
ชิงช้าหยุดอีกครั้ง
สายลมโชยมา เย็นวาบเล็กน้อย
“ท่านแม่มีปฏิกิริยาอย่างไร?” ข้าถาม