หนิวหนิวซ่อนตัวอยู่หลังเจ้าของร้าน มือเล็กๆ กำผ้ากันเปื้อนของเธอไว้แน่น ตัวเล็กๆ หดเป็นก้อนเดียว ไหล่เล็กๆ สั่นสะเทือนไปกับการร้องไห้ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ริมฝีปากเม้มแน่น เริ่มจากเสียงสะอื้นแผ่วเบาเป็นช่วงๆ แล้วค่อยๆ ดังขึ้น กลายเป็นการร้องไห้จริงจัง
"อือ...แม่...หนูอยากได้แม่..."
เจ้าของร้านรีบย่อตัวลง โอบเธอเข้าแนบอกแล้วลูบหลังปลอบ:"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว คนร้ายถูกจับไปแล้ว หนิวหนิวไม่ต้องกลัวนะ ป้าลี่อยู่ด้วย"
หนิวหนิวซบหน้าลงกับไหล่ของเจ้าของร้าน เสียงร้องไห้อู้อี้ ไหล่เล็กๆ สะบัดเป็นจังหวะ
หนิวหนิวแอบมองไป๋ฉือแวบหนึ่ง น้ำตายิ่งไหลหนักขึ้นไปอีก ส่วนไป๋ฉือยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกเก้ๆ กังๆ ใจ เด็กมนุษย์ร้องไห้ต้องทำยังไง? ไม่เคยปลอบมาก่อนเลยสักครั้ง
"เสี่ยวชี" เขาเรียกในใจ "เด็กร้องไห้ต้องทำยังไง?"
เสี่ยวชีเงียบไปครู่หนึ่ง:"ไป๋ไป๋ นายถามฉันเหรอ?"
"ไม่แล้วจะถามใคร?"
"ฉันก็ไม่เคยปลอบเด็กมาก่อน! ฉันเป็นระบบนะ!"
"..."
เสี่ยวชีพูดอย่างไม่แน่ใจ:"หรือนายจะลองร้องแมวให้มันฟัง? ร้องกระต่ายก็ได้นะ เมื่อก่อนนายร้องเสียงจี๊ดๆ ได้นี่"
"ไม่ร้อง"
"แล้วลูบหัวมันล่ะ?"
ไป๋ฉือมองหนิวหนิว เธอกำลังแอบเงยหน้าครึ่งหนึ่งจากไหล่เจ้าของร้าน มองเขามาทั้งน้ำตา
ไป๋ฉือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วย่อตัวลง ค่อยๆ ยื่นมือออกไป ลูบหัวหนิวหนิวเบาๆ
"ไม่เป็นไรแล้ว คนร้ายไปแล้ว ไม่ต้องกลัว" เสียงของเขาเบามาก ปนความเก้ๆ กังๆ ที่ไม่ชิน
หนิวหนิวสะอื้นอีกครั้ง ในที่สุดก็พูดออกมาด้วยเสียงละมุนละไม:
"พี่คะ...เมื่อกี้พี่ดูน่ากลัวจัง..."
มือของไป๋ฉือชะงักค้าง
"ไม่ได้ขู่หนู" เขาคิดอยู่นิดหน่อย แล้วเสริม "ขู่คนร้ายต่างหาก"
"พี่ด่าเขา" หนิวหนิวสะอื้น เอานิ้วเล็กๆ เช็ดน้ำตา หน้าลายเป็นจุดๆ "พี่ว่าคนร้ายน่าเกลียด...น่ากลัวมากๆ..."
ไป๋ฉืออ้าปากจะพูด อยากจะอธิบายว่า"คนนั้นน่าเกลียดจริงๆ" แต่คิดแล้วการไปถกเรื่องนี้กับเด็กสี่ขวบดูจะไม่ค่อยเหมาะ
ไป๋ฉือพูดเสียงเบา:"ขอโทษนะ"
หนิวหนิวสูดน้ำมูก ตาแดงก่ำมองเขา:"แต่...พี่ก็หล่อมากเลยนะ..."
ไป๋ฉือตะลึงไปครู่หนึ่ง
"หล่อกว่าเมื่อกี้อีก"หนิวหนิวพูดอย่างจริงจัง น้ำตายังติดอยู่ที่แก้ม แต่น้ำเสียงแน่วแน่