ในร้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หวงเหมาไม่กล้าตะโกนอีกต่อไป สายตาจ้องไปทางปากตรอกไม่วางตา
“ไป๋ไป๋ หน่วยปราบปรามจะมาถึงในอีกไม่เกินหกนาที” เสี่ยวชีรายงานในหัว
“อืม”
“ตอนนี้พลังร่างกายของเธอกำลังค่อยๆ ฟื้นขึ้น แต่คนพวกนั้นสามคนไม่กล้าเข้ามาหรอก เมื่อกี้หวงเหมาเหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วก็รีบหันกลับไป เขายังจำตอนที่เธอจับคอเขาได้อยู่”
“ป้าคะ” หนิวหนิวโผล่หัวครึ่งเดียวจากใต้เคาน์เตอร์ แผ่นเสียงเบาลง พูดอย่างตื่นเต้น “พี่ชายเจ้าชายจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
เจ้าของร้านก้มลง เก็บเส้นผมที่หลุดออกจากหน้าผากของเธอไปไว้หลังหู
“ไม่เป็นไรหรอก คนของหน่วยปราบปรามกำลังจะมาแล้ว”
“แต่เมื่อกี้คนร้ายบอกว่าจะเรียกคนมามากๆ นะ……”
“งั้นก็ปล่อยให้พวกเขามาเถอะ” เจ้าของร้านยืดตัวตรง มองไปที่ไป๋ฉือซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัดผม “เขายังไม่กลัวเลย เราจะกลัวอะไร”
จากนอกตรอกมีเสียงดังเข้ามา
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังเข้ามาจากปากตรอก ปนกับเสียงโลหะกระทบกันตอนเปิดปิดประตูรถ เสียงค่อยๆ ใกล้เข้ามา
หวงเหมามองออกไปข้างนอก ภายในตรอกค่อนข้างมืด ไฟหน้ารถแยงตาทำให้เขาหรี่ตาลง มองไม่เห็นป้ายทะเบียน แต่รถคันแรกเปิดกระจกข้างคนขับไว้ ข้างในมีคนนั่งอยู่ ไหล่กว้าง หัวกลม คอหนาจนดูกลืนกับหัวเป็นชิ้นเดียวกัน
“มาแล้ว! มาแล้ว!” เขาหันไปตะโกนใส่ไม้เสียบและมันฝรั่ง เสียงแหบไปหมด “เปียวจื่อ! เปียวจื่อนั่งข้างคนขับ! รถของเฒ่าฉี! เฒ่าฉีมาแล้ว!”
ไม้เสียบและมันฝรั่งเบียดไปที่ประตูพร้อมกัน คนสามคนยืนอุดอยู่หน้าประตูกระจก มองออกไปข้างนอก
ไม้เสียบแค่มองแวบเดียวก็ตะโกนตามว่า “ใช่ๆๆ! นั่นแหละเปียวจื่อ! รูปร่างแบบนั้นไม่มีทางผิด! ในเขตเมืองเก่าหาคนอ้วนกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว! เฒ่าฉีพาคนมาแล้ว!”
มันฝรั่งก็ตะโกนตามด้วย “พี่เหมา! ข้างหลังยังมีรถตามมาอีกหลายคัน ทั้งหมดเป็นคนทั้งนั้น!”
หวงเหมาหันกลับมา ความมั่นใจกลับมาเต็มอกอีกครั้ง
เขาเดินก้าวใหญ่ไปถึงหน้าไป๋ฉือ ครั้งแรกที่กล้ายืนใกล้ขนาดนี้ เสียงดังจนทั้งร้านสั่น “แกจบแล้ว! ไม่ใช่เก่งนักหรือไง? ลุกขึ้นมาสู้ต่อสิ! ไฟล์บันทึกเสียงของแกเล่า? เปิดสิ! รอเฒ่าฉีเข้ามา แล้วเปิดให้เขาฟัง! ดูสิว่าเขาจะจัดการแกยังไง!”