หวงเหมาโทรออกไปและเปิดลำโพง
ตุ๊ด——ตุ๊ด——
ดังไปสองครั้ง ปลายสายก็รับสาย เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังออกมา ปนความหงุดหงิดเล็กน้อย: “มีอะไร?”
หวงเหมาราวกับถูกต่อชีวิต ท่าทางผึ่งผายขึ้นมาทันที เสียงแหลมและเร่งรีบ: “เฒ่าฉี! ผมเอง อาเหมา! ผมอยู่ที่ร้านทำผมอาเจี่ย ซอยหลิวเถียว ที่นี่มีไอ้ไม่รู้จักกาลเทศะคนหนึ่ง ใส่ชุดนักเรียนมาทำเป็นเก๋ พวกพ้องถูกมันตาหมดแล้ว”
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที
“ใส่ชุดนักเรียน? กี่คน?”
“คนเดียว!” หวงเหมาจ้องไปทางไป๋ฉืออย่างเกรี้ยวกราด “ผอมเหมือนไม้เสียบ แต่ฝีมือโหดมาก เฒ่าฉีพาพวกมามากๆ หน่อย ไอ้หนูนี่ผ่านการฝึกมาแน่นอน”
“รู้แล้ว” เสียงไฟแช็กดังขึ้น ปลายสายจุดบุหรี่ “รออยู่ตรงนั้น ฉันอยากเห็นหน่อย ใครกล้ามายุ่งกับคนของฉันในที่ของฉัน”
วางสายไป
หวงเหมาเก็บโทรศัพท์เข้าตัวเอง ราวกับเปลี่ยนกระดูกทั้งร่าง
เขาพิงกรอบประตู จุดบุหรี่ สูบลึกๆ แล้วพ่นควันขึ้นเพดาน
“ได้ยินไหม? เฒ่าฉีจะมาด้วยตัวเอง เขาอยู่เขตเมืองเก่ามานานขนาดนี้ ยังไม่มีใครกล้าหือในพื้นที่ของเขา”
เขาหันมามองไป๋ฉือ “ไอ้หนู ตอนนี้แกทำเป็นเก่งนักหนาไง? รอเฒ่าฉีพาคนมา ฉันจะดูว่าแกสู้ได้กี่คน สิบ? ยี่สิบ?”
ไม้เสียบก็ผึ่งผายตาม พูดเสริมพร้อมกับกัดฟัน: “พี่เหมา ยี่สิบยังน้อยไปเลย ครั้งที่แล้วไอ้ไม่รู้จักกาลเทศะคนนั้นไปแหย่เฒ่าฉี นอนโรงพยาบาลครึ่งปี ตอนนี้ยังต้องเดินด้วยไม้เท้าเลย!”
“ครึ่งปี?” มันฝรั่งพูดแทรก “ไอ้คนนั้นออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึงสองเดือนก็ถูกจัดการอีกรอบ กลับเข้าโรงพยาบาลใหม่”
หวงเหมายกมือขึ้นโบก ทำท่าใจกว้าง: “ตอนนี้แกคุกเข่ากราบสามที เรียกฉันว่าพี่เหมา ฉันจะพูดกับเฒ่าฉีให้ เผื่อเขาจะลงมือเบาๆ หน่อย เป็นไง?”
เขามองไป๋ฉือ รอคำตอบ