เขาชิงลู่
ไป๋ฉือลงรถประจำทางที่ป้าย "ไป๋ซานตงลู่" ถือถุงพลาสติกที่ใส่ชุดนักเรียนเก่าอยู่ที่เชิงเขา
เขาเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องอุทานออกมา
ถนนบนภูเขาคดเคี้ยวขึ้นไปจากเชิงเขาจนถึงยอดเขา กว้างพอให้รถสี่คันวิ่งขนานกันได้
ผิวถนนสีเทาเข้มส่องประกายสีเงินระยิบระยับท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ราวกับมีคนโปรยเพชรบดลงไปในยางมะตอย
ไหล่ทางปูด้วยหินแกรนิตที่ตัดอย่างประณีต ทุก ๆ สิบกว่าก้าวมีโคมไฟเหล็กตั้งอยู่ เสาโคมสีดำสนิท ปลายโค้งงออย่างสวยงาม โป๊ะโคมทำจากแก้วฝ้า
เสี่ยวชีในหัวส่งเสียงจิ๊จ๊ะ: "ความโค้งของเสาโคม แก้วของโป๊ะโคม เห็นเลยว่าทำสั่งพิเศษ คนรวยชอบแนวนี้ มองดูไม่เด่น แต่จริง ๆ แพงจนน่าตกใจ"
ไป๋ฉือเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ บนเสาโคมมีลวดลายแกะสลักอย่างประณีต เป็นเหยี่ยวขาวกางปีกบิน โคนเล็บกดทับลายดาบและโล่ ท่าทางดุดันน่าเกรงขาม
"นี่คือสัญลักษณ์ประจำตระกูลไป๋" เสียงของเสี่ยวชีดังขึ้นทันเวลา "เหยี่ยวขาว บรรพบุรุษตระกูลไป๋เริ่มต้นจากผลงานทางการทหาร รุ่นหลังมุ่งมั่นในเส้นทางการค้า ความมั่งคั่งยิ่งทวีคูณ สัญลักษณ์นี้จดทะเบียนเป็นเครื่องหมายเฉพาะมานานแล้ว คนนอกห้ามใช้โดยเด็ดขาด"
"โอ้"
"ตอบแค่ 'โอ้' งั้นเหรอ? นี่คือความร่ำรวยของตระกูลใหญ่! ดูโคมไฟนี่สิ ดูหินนี่สิ ดูเจ้านี่..."
สายตาของไป๋ฉือขยับไปที่ต้นไม้ข้างทางแทน
ตลอดเส้นทางปลูกต้นการบูรราคาแพง ลำต้นตรงสูง ทรงพุ่มถูกตัดแต่งให้กลมกล่อม ระยะห่างระหว่างต้นเท่ากันเป๊ะ
ที่โคนต้นทุกต้นมีป้ายติดอยู่ ระบุหมายเลขต้นไม้และวันที่ย้ายปลูก