ที่แผงขายของในมุมตลาด ใต้เพิงพลาสติก มีเสื้อผ้าลดราคาแขวนเต็มไปหมด บนกระดาษแข็งเขียนตัวหนังสือเบี้ยวๆ ว่า "ทั้งร้านเริ่ม 25 หยวนขึ้นไป ไม่ต่อรองราคา"
ไป๋ฉือเดินเข้าไป นั่งยองๆ หน้าชั้นเสื้อผ้าเด็กไซส์ใหญ่ มีเสื้อแขวนอยู่เต็มราว ไซส์ 150, 160, 165
เขาหยิบเสื้อฮู้ดสีขาวนวลไซส์ 165 ขึ้นมา ลุกขึ้นยืนเทียบกับตัว แขนเสื้อพอดีถึงข้อมือ ตัวเสื้อยาวเลยเอวลงมาเล็กน้อย พอดิบพอดี
เสี่ยวชีเอ่ยเตือนขึ้นมา "ไป๋ไป๋ นายรู้ใช่มั้ยว่านี่คือแผนกเสื้อเด็ก"
"อือ" ไป๋ฉือกำลังพลิกป้ายราคา
สามสิบแปดหยวน
ตาของไป๋ฉือเป็นประกาย
เขาหยิบเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มขึ้นมาอีกตัว ทรงเรียบง่าย ดูใช้ได้
พอสยายออกดู ด้านหน้าอกและแผ่นหลังพิมพ์รูปเสือโคร่งทั้งตัว ข้าง ๆ มีตัวหนังสือใหญ่สี่ตัว "เสือโคร่งลงเขา"
ไป๋ฉือถือเสื้อตัวนั้น มองเสือ แล้วมองคำว่า "เสือโคร่งลงเขา" บนใบหน้าแสดงสีหน้าแบบ "อันนี้ดูจะได้"
เสี่ยวชีแทบทรุด "ไม่ได้ ไป๋ไป๋ นายวางลงไปได้แล้ว นายจะไปงานเลี้ยงครอบครัว ไม่ใช่ไปเก็บค่าคุ้มครอง!"
"แต่เสือตัวนี้... ดูดุร้ายดีนี่นา" ไป๋ฉือเถียงเสียงเบา "ไม่ต้องดุร้ายเหรอ"
"ความดุร้ายมันอยู่ที่ออร่า ไม่ได้อยู่ที่การใส่เสื้อลายเสือ!"
"เสือตัวนี้น่ารักดี"
"ไป๋ไป๋ นายกำลังจะไปงานเลี้ยงของตระกูลระดับท็อป พี่ชายสามคนของนายใส่สูทตัดสั่งกับรองเท้าหนังทำมือ นายใส่เสื้อเด็กลายเสือการ์ตูนเข้าไป นายรู้มั้ยว่ามันดูยังไง คนอื่นเขาจะมองว่านายประหลาด ใครจะไปคิดว่านายเป็นคนน่ากลัว"
ไป๋ฉือก้มลงมองอีกครั้ง เสือตัวนั้นหัวกลมโต แยกเขี้ยวยิ้มเผยเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ ดูทั้งดุร้ายและไร้อันตรายในเวลาเดียวกัน
เขานึกถึงสิ่งที่เสี่ยวชีพูดมาตลอดว่า "คาแรคเตอร์ดุๆ" แล้วก็นึกถึงตอนเช้าที่ถูกเสิ่นทิงหลานจับได้ว่าตัวเองกลุ้มใจ รู้สึกว่าเสือตัวนี้เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้ของตัวเองอย่างประหลาด
อยากดุ แต่ดุไม่เป็น
"เอาตัวนี้แหละ" ไป๋ฉือพูด