ยามเย็นมืดลง พระอาทิตย์ค่อย ๆ ทอดต่ำลงทางทิศตะวันตก
บนถนนบนเขาค่อย ๆ คึกคักขึ้น เสียงเครื่องยนต์ดังอื้ออึงขึ้นมาจากเชิงเขา รถหรูราคาแพงหลายคันวิ่งตามกันขึ้นไปตามถนนส่วนบุคคลที่กว้างขวางและคดเคี้ยวบนเขา
ตัวรถเป็นเงาวับสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย ผู้คนในรถแต่งตัวหรูหรา ผู้ชายสวมสูทตัดเย็บอย่างประณีต ผู้หญิงเกล้าผมอย่างงดงาม ประดับด้วยเครื่องเพชรราคาแพงทั้งตัว
เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากด้านหลัง ไป๋ฉือเดินหลบไปข้างถนนโดยธรรมชาติ รถแล่นฉิวผ่านเขาไป
เสี่ยวชีพึมพำ: "ไม่ลดความเร็วเลยนะ"
"ปกติ" ไป๋ฉือพูด "พวกเขาไม่รู้จักฉันนี่นา"
ไป๋ฉือเดินเลียบไหล่ทางต่อไป รถอีกคันแล่นเฉียดผ่านเขาไป ลมที่พัดมาทำให้ผมของเขาปลิวไสว เขายกมือขึ้นปัดผมออก ถุงพลาสติกในมือแกว่งไปมา
"นายว่าคนพวกนี้" เสี่ยวชีบ่น "ขับเร็วขนาดนี้ไปทำไม รีบไปเกิดรึไง?"
"รีบไปงานเลี้ยงสิ"
"ไปงานเลี้ยงก็ไปงานเลี้ยง ขับช้า ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง? ถนนเส้นนี้ไม่ใช่สนามแข่งซะหน่อย"
ไป๋ฉือพยักหน้าเบา ๆ "อืม" ไม่ได้เถียง เขารู้ว่าเสี่ยวชีกำลังเข้าข้างเขา
รถลีมูซีนสีดำคันหนึ่งขับเข้ามาใกล้ คราวนี้กระจกหลังไม่ได้ปิดสนิท ได้ยินเสียงสองสามประโยคลอยออกมา:
"บนเขานี้ทำไมยังมีคนเดินอีก?"
"แต่งตัวแบบนั้น คงอยากจะแอบขึ้นไปขออาหารกินมั้ง?"
เสียงไม่ได้ปิดบังอะไรเลย
รถสีดำจู่ ๆ ก็เบรกจอดชิดเท้าไป๋ฉือ เขายังไม่ทันถอยหลัง กระจกหลังก็ค่อย ๆ เลื่อนลง
ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งโผล่ออกมา
อายุยี่สิบต้น ๆ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มมันวาวเปิดคอเสื้อ ผมหวีเป็นมันปลาบ ข้อมือสวมนาฬิกาเพชรเม็ดใหญ่และสร้อยทองเส้นหนา