เสิ่นทิงหลานลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะอาหารไปเปิดตู้เย็น เขาหยิบแฮมสองแผ่น ชีสหนึ่งแผ่น ต้นหอมซอยหนึ่งกำมือเล็ก ๆ ออกมา อย่างคล่องแคล่ว ต่อเนื่องกันเป็นชุดเดียว เขาวางทั้งหมดไว้ตรงหน้าป๋ายฉือ
"ใส่ลงไป"
"เส้นต้มเสร็จแล้ว..."
"ใส่ลงไป" น้ำเสียงของเสิ่นทิงหลานไม่ยอมให้โต้แย้ง
ป๋ายฉือใส่แฮม ชีส และต้นหอมลงในหม้อ ใช้ตะเกียบคนเล็กน้อย ชีสค่อย ๆ ละลายในน้ำซุปร้อน กลายเป็นเส้นสีขาวนวลพันรอบเส้นบะหมี่ น้ำมันจากแฮมซึมออกมา ลอยเป็นชั้นสีทองอ่อนบนผิวน้ำซุป ต้นหอมสีเขียวสดโดนน้ำร้อนลวก กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายออกมาทันที
หน้าตาของบะหมี่ทั้งหม้อ พุ่งทะยานขึ้นอีกระดับหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
ป๋ายฉือก้มหน้ามองบะหมี่หม้อนี้ จู่ ๆ ขอบตาก็รู้สึกปริเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะบะหมี่หนึ่งชาม แต่เพราะความทรงจำของร่างกายนี้หลั่งไหลเข้ามา เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่ในวิลล่าหลังนี้มานานขนาดนี้ ไม่เคยมีใครพูดว่า "ของในตู้เย็นใช้ร่วมกันได้" ตอนที่เขาหิว ไม่เคยมีใครตื่นกลางดึกมาใส่แฮมหนึ่งแผ่นลงในหม้อให้เขา
"ยืนทำไมน่ะ" เสิ่นทิงหลานนั่งกลับไปที่ฝั่งตรงข้าม "กินสิ"
ป๋ายฉือก้มหน้ากินคำหนึ่ง
เค็ม หอม ร้อน
เส้นบะหมี่ลื่นคอลงไป กระทบถึงท้อง ในวินาทีนั้น ป๋ายฉือรู้สึกว่าทั้งตัวมีชีวิตชีวาขึ้นมา
"...อร่อย" ครั้งนี้ อร่อยจริง ๆ
เสิ่นทิงหลานไม่พูดอะไร แค่นั่งพิงพนักเก้าอี้ มองเขากิน ในครัวเงียบลง เหลือเพียงเสียงตะเกียบกระทบขอบหม้อเบา ๆ
ป๋ายฉือกินไปสองสามคำ เงยหน้าขึ้น พบว่าเสิ่นทิงหลานยังคงมองเขาอยู่ สายตาไม่ได้เย็นชา เหมือนกำลังสังเกตอะไรบางอย่างที่ดูไม่สมเหตุสมผล
"ไม่กลับไปนอนเหรอ?" ป๋ายฉือถาม
"โดนนายปลุกให้ตื่น" เสิ่นทิงหลานพูด "ตอนนี้นอนไม่หลับแล้ว"