เสิ่นทิงหลานยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว สวมชุดคลุมไหมสีดำราคาหกหลัก
ผมของเขายิ่งยุ่งเหยิงกว่าตอนที่ไป๋ฉือปีนหน้าต่างมาปลุกเขาเสียอีก และสีหน้าก็เย็นชากว่าเดิม
เสิ่นทิงหลานหรี่ตาครึ่งเดียว ราวกับถูกดึงออกมาจากการหลับลึก ตัวเขาสื่อบรรยากาศ "คุณควรมีเหตุผลดีๆ มาอธิบาย"
สายตาของเขาค่อยๆ กวาดไปทั่วห้องครัว บนเตามีคราบน้ำจางๆ บนโต๊ะอาหารมีหม้อต้มเส้นวางอยู่ หนุ่มน้อยนั่งเท้าเปล่าบนเก้าอี้สูงข้างโต๊ะ ก้มหน้ากินเส้นอยู่
ไป๋ฉืออมเส้นไว้ในปาก เงยหน้ามองเขา
ทั้งสองมองตากันอย่างเงียบๆ ไป๋ฉือือรีบกลืนเส้นนั้นลงไป กลืนเร็วเกินไปจนสำลัก ตาแดงก่ำ แต่ไม่กล้าไอ กลั้นไว้สุดชีวิต
"...สวัสดีตอนค่ำ" เขาพูด
"คุณกำลังต้มเส้นอยู่?" เขาพูด
"อื้ม" เสียงของไป๋ฉือือเบาจนแทบไม่ได้ยิน
"ตอนตีสาม ตอนที่ทุกคนกำลังหลับ"
"...อื้ม"
"ใช้หม้อใบหนึ่ง"
ไป๋ฉือืก้มลงมองหม้อสแตนเลสใบเล็กตรงหน้า ไม่รู้ว่าจะยอมรับความจริงที่เห็นได้ชัดนี้หรือไม่
"และชามใบหนึ่ง" สายตาของเสิ่นทิงหลานเลื่อนไปที่ชามสแตนเลสบนเตา
ไป๋ฉือืเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะตอบประโยคไหนดี
เสิ่นทิงหลานหายใจเข้าลึกๆ ดูเหมือนเขากำลังพยายามโน้มน้าวตัวเองว่า การถูกตื่นกลางดึกเพราะชามเส้นใบหนึ่งไม่ใช่เรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดในโลก
"เมื่อคืนคุณปีนหน้าต่างของฉัน" น้ำเสียงของเสิ่นทิงหลานยังคงราบเรียบ แต่ช่วงเว้นระหว่างแต่ละคำแม่นยำราวกับเหยียบลงบนจังหวะหัวใจของไป๋ฉือือ "ตอนตีสาม ทำเสียงระเบิดในห้องครัวของทุกคน คิดว่าโจรเข้ามา"