ไป๋เหยี่ยนจือยกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยปาดฟองชาอย่างนุ่มนวล ท่าทางสง่างาม แววตาที่แฝงความเจ้าเล่ห์อยากหยอกน้องชายซ่อนไว้มิดชิด
มุมปากของเขามีรอยยิ้มบาง ๆ สายตามองผ่านใบหน้าน้อย ๆ ของไป๋ฉือที่ดูน้อยใจ ความหงุดหงิดที่เกิดจากพี่จางเมื่อครู่กลับพลันมลายหายไปเกินครึ่งโดยไม่รู้ตัว
ไป๋ฉือยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกพี่ใหญ่ตัดสินลงโทษ 'รังแกไปนาน ๆ' ในใจแล้ว ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่เฉินซู่ที่เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว
สจ๊วตผู้มากประสบการณ์ผู้นี้ซึ่งดูไม่ใช่คนง่าย ๆ กำลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างมั่นคงด้วยท่าทีสุภาพที่ 'ไม่ยอมให้ปฏิเสธ'
เฉินซู่โค้งตัวเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ "คุณชายเล็ก ดูท่าคุณชายใหญ่ก็พูดแล้ว... ท่านก็ยอมมามอบให้เถอะ"
ไป๋ฉือมองหน้ายิ้มมาตรฐานของเฉินซู่ที่ดูเหมือน 'ฉันแค่คนรับใช้ที่ทำตามคำสั่ง' แล้วมองไปที่ไป๋เหยี่ยนจือซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง กำลังนั่งดูอยู่เหมือนกำลังชมละคร สุดท้ายก็ก้มลงมองถุงพลาสติกยับ ๆ ในอ้อมแขนที่ใส่ชุดนักเรียนเก่า ๆ
ในใจสู้กันอย่างหนัก ร้อนใจจนหูกระต่ายแทบจะผุดออกมา
"เสี่ยวชี! ช่วยด้วย! พี่ใหญ่จะแย่งเสื้อผ้าเก่าของฉัน!"
"ไป๋ไป๋ ยอมจำนนเถอะ!" เสี่ยวชีวางแผนยอมแพ้อย่างมีชั้นเชิง "หนีไม่พ้นหรอก! พี่ใหญ่ของเธอวันนี้โดนกระตุ้นมาพอแล้ว ไม่ขาดชุดนักเรียนเก่าอีกหนึ่งตัวหรอก"
ไป๋ฉือแอบเงยหน้ามอง ชนกับสายตาของไป๋เหยี่ยนจือพอดี
ในแววตานั้นไม่มีความตำหนิ หรือการจ้องประเมินเย็นชาแบบก่อนหน้านี้ แต่กลับมี... ความสนุกสนานแบบแมวจับหนู?
เขาตกใจจนตัวสั่น เอาล่ะ! อายก็อาย!
ไป๋ฉือสูดหายใจลึก ๆ ยื่นถุงออกไปอย่างคนกล้าตาย ริมฝีปากเม้มแน่นแล้วพูดย้ำเสียงอ่อย ๆ "งั้นดูก็ได้... แต่ห้ามหัวเราะนะ!"