ไป๋ฉือทั้งตัวแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ แก้มแดงฉานขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนลามไปถึงต้นคอ
จบเห่
ดวงตาของไป๋เหยี่ยนจือจ้องมองเขา รูม่านตาสีดำขลับลึกสะท้อนแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นในห้องน้ำชา และสะท้อนใบหน้าของตัวเองที่รู้สึกผิดจนแทบจะมุดดิน
เขารัวเรียกเสี่ยวชีในใจอย่างบ้าคลั่ง: "เสี่ยวชี! ช่วยด้วย! พี่ชายถามว่าใครสอน!"
เสี่ยวชีในหัวของเขาแกล้งตายสุดชีวิต: ... ฉันไม่ออนไลน์ ฉันไม่ได้ยิน ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ไป๋ฉือด่าแฟลร์ในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่ภายนอกทำได้แค่ฝืนใจยิ้มอย่างน่าเกรงใจ รอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก
"คือ... คือโทรศัพท์มันเปลี่ยนเอง" เขาดิ้นรนสุดชีวิต
ไป๋เหยี่ยนจือไม่พูดอะไร แค่คิ้วขยับเล็กน้อย
"พี่...พี่ชาย พี่ดูผิดแล้ว ไม่ใช่นกกระเรียนเหล็ก... คือ... คือพิมพ์ผิดน่ะ!"
ไป๋เหยี่ยนจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ น้ำเสียงใจดี แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่ให้ขัดขืน
"พิมพ์ผิด พิมพ์ได้แปดตัวอักษรติดต่อกันงั้นเหรอ?"
สีหน้านั้นแปลได้ประมาณว่า: เธอแต่งต่อไปสิ ฉันอยากดูว่าเธอจะแต่งเป็นดอกไม้อะไร
ไป๋ฉือ: "..."
เขาหดตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงเบาลงไปอีก: "นั่น... นั่นอาจจะเป็น... มัน... มันค่อนข้างมีความคิดเป็นของตัวเอง"
ไป๋เหยี่ยนจอมองไป๋ฉือตรงหน้าที่ดูจะมุดตัวเองลงไปกับพื้นเพราะความผิดนี้ ความโกรธที่ถูกตลกจากป้ายชื่อจุดขึ้นมา มันสลายหายไปนานแล้วบนใบหน้าที่ตื่นตระหนกและน้อยใจนั้น