ไป๋ฉือทานอะไรเบา ๆ พอให้ท้องไม่ว่าง แล้วก็ออกเดินทางคนเดียวไปยังตลาดเขตเมืองเก่า
ในตลาดเขตเมืองเก่า ตอนเช้ายังไม่มีใครมากนัก เพิงพักตั้งเอียง ๆ เป็นแถว เสื้อผ้าหลายชั้นปลิวไสวเบา ๆ ในสายลมยามเช้า
ไป๋ฉือยืนอยู่ที่ทางเข้าตลาด เบิกตาขึ้นเล็กน้อย มองภาพที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายแต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้คนตรงหน้า
เขาดมจมูกเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว กลิ่นต่าง ๆ โชยเข้ามาปะทะ
ในอากาศลอยกลิ่นแป้งขนมปังนึ่งที่เพิ่งออกจากลัง ผสมกับไอน้ำร้อนของปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้ รวมถึงกลิ่นคาวปลาจาง ๆ ที่ลอยมาจากแผงขายอาหารทะเลที่อยู่ไกลออกไป
นี่ต่างจากกลิ่นดอกไม้และหญ้าที่เขาเคยชินในภูเขาลึกอย่างสิ้นเชิง แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกน่ารังเกียจแม้แต่น้อย
นี่คือกลิ่นอายเฉพาะของโลกมนุษย์ อบอวลไปด้วยไอควันไฟ แต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอันริบหรี่และเร่าร้อน
"ไปกันเถอะ ไป๋ไป๋ พวกเราไปเลือกชุดที่ดูดีมีระดับกันเถอะ" เสี่ยวชีให้กำลังใจเขา
ไป๋ฉือเดินตามฝูงชนเข้าไปในตลาด แสงยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของหลังคาพลาสติกลงมา ตกลงบนใบหน้าของเขาอย่างละเอียด
ผิวของเขาขาวเนียน โครงหน้าชัดเจนเป็นระเบียบ แต่เส้นสายกลับอ่อนโยนนุ่มนวล ดวงตาสีอ่อนใสราวกับน้ำตื้นในหุบเขาที่ใสสะอาดจนมองเห็นก้นและถูกแสงอาทิตย์ส่องทะลุจนทั่ว เขามีรูปร่างเพรียวบาง ท่ามกลางตลาดที่วุ่นวายและอึกทึก เขาดูสะอาดและห่างเหินราวกับต้นสนเย็นชาในหุบเขาที่หลงเข้ามาในโลกมนุษย์
มีคนเดินผ่านไปมาหันมามองเขาสองสามครั้ง
ป้าคนหนึ่งที่หิ้วตะกร้าผักกระซิบกับเพื่อนว่า "เด็กคนนี้หน้าตาดีจัง เหมือนออกมาจากทีวีเลย"