“อื้ม” ไป๋ฉือตอบรับเสียงเบา แล้วเดินตามเฉินซู่ออกมาจากห้องน้ำชาอย่างว่านอนสอนง่าย
“คุณชายเล็ก ทางนี้ครับ”
ระเบียงทางเดินยาวสุดลูกหูลูกตา ไฟผนังสไตล์วินเทจทั้งสองข้างสาดแสงอุ่นๆ ทอดผ่านเสาไม้สีเข้ม ให้แสงส่องลงบนพื้นจนเงาสะท้อนราวกระจก
นอกระเบียงมีไม้ดอกไม้ประดับเรียงราย สายลมยามเย็นพัดพาเอาความหอมละมุนของดอกไม้เข้ามา ทั้งคฤหาสน์เงียบสงบและงดงาม เต็มไปด้วยความสูงศักดิ์และความสง่างามที่ผ่านกาลเวลามายาวนาน
ราวกับเกรงว่าไป๋ฉือจะรู้สึกอึดอัด เฉินซู่จึงเดินไปพลางอธิบายอย่างใจเย็น “คุณชายเล็ก เสื้อผ้าของคุณชายทั้งสามคนในบ้านแยกเก็บกันคนละชุดครับ คุณชายใหญ่รูปร่างสูงใหญ่ ใส่สไตล์แข็งแกร่งเป็นทางการ ส่วนคุณชายรองสูง ใส่เสื้อผ้าแนวเรียบหรูเย็นชา เสื้อผ้าของพวกเขา คุณชายใส่แล้วไม่เหมาะครับ จะดูหลวมและดูไม่มีราศี”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงเขาก็หนักแน่นขึ้นเล็กน้อย “มีแต่เสื้อผ้าของคุณชายสามเท่านั้นที่ทรงตัดเย็บเรียวงาม ใส่กับคุณชายพอดีที่สุดครับ คืนนี้สถานการณ์ค่อนข้างเร่งด่วน เลือกเสื้อผ้าของเขาใส่ก่อนถือว่าปลอดภัยที่สุด”
ไป๋ฉือฟังเงียบๆ แล้วพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย
“คุณชายไม่ต้องลำบากไปนานหรอกครับ” เฉินซู่เอ่ยด้วยความเห็นอกเห็นใจ น้ำเสียงลดต่ำลง “คุณชายใหญ่สั่งการไว้แล้ว พรุ่งนี้จะมีช่างตัดเสื้อส่วนตัวมาที่บ้าน ออกแบบให้คุณชายโดยเฉพาะ ตั้งแต่ชุดใส่ทุกวัน ช่วงงานเลี้ยง ไปจนถึงชุดนักเรียน จะเตรียมให้ครบทั้งหมดครับ”