บทที่ 52 ปิดเครื่อง
คืนนี้จางอวิ๋น ภรรยาของโจวเจี้ยนกั๋ว ใช้ชีวิตอย่างภาคภูมิใจไม่น้อย เรื่องที่เธอได้เกาะติดภรรยาเจ้านั้นเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ
ภรรยาเจ้าเป็นภรรยาของเจ้าเจิ้ง มีชื่อเสียงในแวดวงว่าเป็นคนอารมณ์ดี ขณะเลือกขนมที่โซนชาและของว่าง เธอถูกพนักงานเสิร์ฟที่ซุ่มซ่ามชนเข้า กระเป๋าสะพายใบเล็กในมือจึงร่วงลงพื้น
จางอวิ๋นตาไวมือไว รีบก้มลงเก็บขึ้นมาแล้วยื่นคืนให้ด้วยสองมือ พร้อมรอยยิ้มเอาใจที่ไม่ถึงกับประจบประแจงจนเกินไป
ภรรยาเจ้ากล่าวขอบคุณ แล้วถามส่ง ๆ ว่าเธอเป็นคนบ้านไหน จางอวิ๋นรีบคว้าโอกาสไว้ พูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างลูกสาวกับเสิ่นเย่อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเสริมว่า คืนนี้ “มากับคุณเสิ่น”
ภรรยาเจ้าฟังแล้วก็ยิ้ม ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ แต่ท่าทีดูสนิทสนมขึ้นกว่าก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด แถมยังเป็นฝ่ายชวนเธอไปนั่งพักที่ห้องรับรอง
แค่ประโยคเดียว จางอวิ๋นก็แทบดีใจจนเป็นลม
ในห้องรับรองมีคุณนายสามคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว คนหนึ่งสวมชุดกี่เพ้าสีเขียวเข้ม คนหนึ่งสวมสร้อยไข่มุก อีกคนสวมแจ็กเก็ตสั้นสีเทาอมฟ้า ทุกคนแต่งหน้าอย่างประณีต ถือถ้วยชากระเบื้องเนื้อดี คุยกันเรื่องงานประมูลการกุศลเดือนหน้าอย่างเรื่อยเปื่อย
พอภรรยาเจ้าเข้ามา คนที่สวมชุดกี่เพ้าก็ยิ้มพลางโบกมือทัก “พี่เจ้า กำลังพูดถึงพี่อยู่พอดี งานเดือนหน้าน่ะ พี่จะไปไหม”
“ไปสิ บัตรเชิญก็รับไว้แล้ว” ภรรยาเจ้านั่งลงบนโซฟาที่นั่งประธาน แล้วชี้ไปยังโซฟาเดี่ยวข้าง ๆ ให้จางอวิ๋น “นั่งตามสบายเลย”
เธอรีบนั่งลง แต่กล้านั่งเพียงครึ่งก้น หลังตรงแน่ว กระเป๋าวางอยู่บนตัก มือทั้งสองข้างประสานกันกดทับฝากระเป๋า ยิ้มจนมุมปากแทบฉีกถึงใบหู
คนที่สวมชุดกี่เพ้ากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามยิ้ม ๆ ว่า “ท่านนี้หน้าไม่คุ้นเลย เป็นเพื่อนพี่เจ้าหรือคะ”
“เพิ่งรู้จักกันที่โซนชาและของว่างเมื่อกี้” ภรรยาเจ้ายกชาดำที่พนักงานเสิร์ฟเพิ่งนำมาให้ขึ้นจิบ “ภรรยาเหล่าโจว มากับคุณชายเสิ่นเย่จากบ้านรองของตระกูลเสิ่น”