บทที่ 51 พวกเขาดุจัง
เสิ่นทิงหลานวางแก้วไวน์ลง สายตากวาดมองพื้นที่พักผ่อนรอบหนึ่ง บนโต๊ะตรงหน้าไป๋ฉือมีสตรอว์เบอร์รีวางอยู่ครึ่งจาน น้ำส้มหนึ่งแก้วที่ดื่มไปครึ่งหนึ่ง และขนมอีกสองสามจานที่แทบไม่ได้แตะ ส่วนพนักโซฟามีสูทตัวนอกที่โจวเยี่ยนถอดวางทิ้งไว้ส่ง ๆ ก่อนจากไปพาดอยู่
“โจวเยี่ยนพาคุณเข้ามาหรือ” เขาถาม
“อืม” ไป๋ฉือพยักหน้า “บังเอิญเจอกันตรงประตูใหญ่พอดี”
ไป๋ฉือมองเสิ่นทิงหลาน แล้วในที่สุดก็ถามข้อสงสัยที่อัดอั้นมานานออกไป “วันนี้คุณมางานเลี้ยงทำไม เฉินซู่บอกว่างานเลี้ยงครอบครัวทั่วไปแบบนี้ ทายาทของสี่ตระกูลใหญ่จะไม่มากัน”
“เอาเอกสารมาส่ง” เสิ่นทิงหลานตอบ “ถือโอกาสดูด้วยว่างานเลี้ยงครอบครัวของตระกูลไป๋เป็นแบบไหน”
ไป๋ฉือรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็ไม่ได้ซักต่อ แค่ส่งเสียง “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง
เสิ่นทิงหลานเอนพิงโซฟา ไขว่ห้างอย่างผ่อนคลาย ท่าทางสบาย ๆ ของเขาตัดกับท่านั่งหลังตรงเป็นระเบียบของไป๋ฉืออย่างชัดเจน
ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน คนหนึ่งผ่อนคลายราวกับนั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านตัวเอง อีกคนตึงเครียดเหมือนกำลังเข้ารับการสัมภาษณ์งาน
เงียบกันไปหลายวินาที ไป๋ฉือรู้สึกว่าควรพูดอะไรสักอย่าง อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นถิ่นของเขา ไม่สิ เป็นถิ่นของพี่ใหญ่ต่างหาก เอาเถอะ ยังไงตอนนี้เขาก็เป็นเจ้าบ้าน ส่วนเสิ่นทิงหลานเป็นแขก จะมีเหตุผลอะไรให้เจ้าบ้านปล่อยแขกนั่งแห้งอยู่คนเดียวกันล่ะ
เขานึกถึงน้ำส้มที่โจวเยี่ยนให้พนักงานเอามาเสิร์ฟเมื่อครู่ จึงลองเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณ... อยากกินอะไรไหม ที่นี่มีขนม แล้วก็มีสตรอว์เบอร์รีด้วย”
เขาเลื่อนจานสตรอว์เบอร์รีไปทางเสิ่นทิงหลานเล็กน้อย ท่าทางระมัดระวังราวกับกำลังยื่นขนมให้แมวที่ยังไม่คุ้นเคยกันดี