คนกลุ่มนั้นเหยียบย่ำหิมะที่กองหนาอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังบ้านของหลี่ชิง พวกเขาเคาะประตูอยู่นานกว่าประตูเรือนจะเปิดออก สวีจิ้งซูขยี้ตางัวเงียพลางเปิดประตูรั้วออกมา เธอยังคงสวมชุดนอน สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “หัวหน้าหลิว ดึกป่านนี้แล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือคะ?”
หลิวต้าเป่าถามเสียงขรึม “จิ้งซู หลี่ชิงอยู่ไหน? พวกเรามีเรื่องจะถามเขาหน่อย”
“หลี่ชิงน่ะหรือคะ? เมื่อคืนเขาดื่มเหล้ากับมู่หยุนไปนิดหน่อย บอกว่ากลางวันโค่นไม้เหนื่อย พอกินข้าวเสร็จก็เข้านอนแล้ว ตอนนี้คงยังไม่ตื่นค่ะ” สวีจิ้งซูตอบตามจริง น้ำเสียงเจือความกังวลอยู่หลายส่วน
หลิวต้าเป่าไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินตรงเข้าไปในบ้าน บนแท่นนอนดินของหลี่ชิงนอนแผ่หลาอยู่ ใบหน้าแดงก่ำ ปากยังพึมพำคำพูดเมามาย กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วตัว ลมหายใจสม่ำเสมอ หลับสนิททีเดียว ข้างแท่นนอนยังมีชามเหล้าวางอยู่สองใบ เห็นชัดว่าเพิ่งดื่มหมดไปไม่นาน
หลิวต้าเป่าถามสวีจิ้งซูอีกครั้ง “หลังดื่มเหล้าแล้ว เขาก็นอนอยู่ตรงนี้ตลอดเลยหรือ? ระหว่างนั้นได้ออกไปข้างนอกบ้างไหม?”
“ไม่ค่ะ แม้แต่ข้าวพวกเราก็ยกเข้ามาให้กิน ไม่ได้ออกจากประตูบ้านเลย” สวีจิ้งซูส่ายหน้า ก่อนอดถามต่อไม่ได้ “หัวหน้าหลิว ตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่คะ? ทำไมดึกป่านนี้ยังมาตรวจสอบอีก?”
หลิวต้าเป่าเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของเธอ ดูไม่เหมือนกำลังโกหก จึงโบกมือ “ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก ในหมู่บ้านเกิดปัญหานิดหน่อย เธอรีบพักผ่อนเถอะ” พูดจบก็พาคนออกจากบ้านหลี่ชิง