สวีชิงหรูเข้าใจขึ้นมาทันที—ในยุคนี้แป้งขาวเป็นธัญพืชชั้นดีที่หายากมาก ต่อให้มีคูปองก็ยังซื้อได้ยาก คำถามที่เธอโพล่งออกไปเมื่อครู่แทบจะเหมือนสงสัยว่าโจวมู่หยุนได้ของมาอย่างไม่ถูกต้อง ใบหูจึงแดงก่ำขึ้นมาทันที ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไรอีก
สวีจิ้งซูรีบขอโทษโจวมู่หยุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษนะมู่หยุน ชิงหรูยังเด็ก พูดอะไรไม่ทันคิด เธอไม่ได้มีเจตนาอื่นเลย อย่าเก็บไปใส่ใจนะ”
โจวมู่หยุนโบกมือ ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร เด็กถามไปตามประสา ฉันไม่ถือหรอก”
สวีชิงหรูเงยหน้าขึ้นทันควัน พองแก้มประท้วง “ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย! ฉันแก่กว่านายตั้งเยอะ!” พูดจบก็ห่อไหล่ก้มหน้าลงอีกครั้ง เอ่ยขอโทษเสียงเบา “ขอโทษนะมู่หยุน ฉันแค่สงสัยมากไปหน่อย ก็เลยถามออกมาโดยไม่ทันคิด”
“ไม่เป็นไร” โจวมู่หยุนตอบอย่างไม่ถือสา “บอกพวกเธอก็ได้ แป้งขาวนี่ฉันซื้อจากคอมมูนคราวก่อน”
“หา? คราวก่อนพวกเราไปที่ร้านค้าสหกรณ์ของคอมมูน ไม่เห็นมีแป้งขาวขายเลยนี่นา!” สวีชิงหรูทำหน้างุนงง
ดวงตาของหลี่ชิงเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความร้อนใจ “มู่หยุน นายเจอตลาดมืดของคอมมูนแล้วหรือ?!”
“ตลาดมืด!” สวีจิ้งซูกับสวีชิงหรูอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ—ในยุคนี้ตลาดมืดเป็นแหล่งซื้อขายลับ ๆ ที่ผู้คนต่างมองว่าไม่ควรเข้าไปยุ่ง ทุกคนกล้าเพียงพูดกันลับหลัง ไม่มีใครกล้าเข้าไปเหยียบง่าย ๆ