จนถึงวันสุดท้ายของช่วงคุ้มครองมือใหม่ พอเสียงกระดิ่งเริ่มงานเงียบลง หลิวต้าเป่าก็ย่ำหิมะที่กองหนาเดินเข้ามา มือหิ้วกล้องยาสูบไว้ เขาหยุดยืนตรงหน้าทั้งสามคน กวาดตามองโจวมู่หยุนกับหลี่ชิง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมลง พร้อมกำชับอย่างจริงจังว่า “มู่หยุน หลี่ชิง วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พวกเธอจะเรียนรู้งานแล้ว ต่อจากนี้การตัดไม้จะไม่ใช้กฎของเด็กฝึกอีก แต้มแรงงานจะคิดตามปริมาณงานที่ทำ ทำมากได้มาก ทำน้อยก็ได้น้อย แต้มแรงงานนี้เกี่ยวข้องกับเสบียงอาหารประจำเดือนของพวกเธอ จะได้มากได้น้อยก็ขึ้นอยู่กับฝีมือตัวเอง เข้าใจไหม?”
โจวมู่หยุนวางเลื่อยตัดไม้ในมือลง พยักหน้ารับ “เข้าใจแล้วครับ หัวหน้าหลิว”
หลี่ชิงรีบพยักหน้าตาม น้ำเสียงหนักแน่น “ทราบแล้วครับ ผมจะตั้งใจทำงาน ขอแค่ได้เสบียงพอก็พอ”
หลิวต้าเป่าพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันไปถามเฉินต้าจ้วง “ต้าจ้วง ต่อจากนี้นายวางแผนไว้ยังไง?”
เฉินต้าจ้วงรีบก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ตอบยิ้ม ๆ ว่า “หัวหน้าครับ ผมคุยกับมู่หยุนไว้แล้ว พวกเราสองคนจะจับคู่ทำงานกัน ลงมือช่วยกัน ประสิทธิภาพแน่นอน แถมยังคอยดูแลกันได้ด้วย”
หลิวต้าเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าตกลง “ได้ พวกนายจับคู่กันไม่มีปัญหา แล้วหลี่ชิงล่ะ นายจะจับคู่กับใคร?”
สิ้นคำถาม หลี่ชิงยังไม่ทันเอ่ยปาก เฉินต้าจ้วงก็รีบชิงพูดขึ้นก่อน ตบอกแนะนำให้หลี่ชิงว่า “หัวหน้าครับ หลี่ชิงรู้มาหลายวันแล้วว่าผมจะจับคู่กับมู่หยุน ผมหาคู่ให้เขาไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นหวังจู้จื่อคนในหมู่บ้านเรา หมอนั่นซื่อสัตย์ ทำงานก็มั่นคง แค่มือไม้ช้ากว่าพวกคนงานคล่อง ๆ ในหมู่บ้านหน่อย ชาวบ้านคนอื่นเห็นว่าเขาช้าก็เลยไม่มีใครอยากจับคู่ด้วย”