โจวมู่หยุนมองดูเงาร่างของหลี่ชิงและสองพี่น้องสกุลสวีที่หายลับไปในคืนหิมะตก แต่หลิวต้าเป่ากลับยืนกรานให้เขาอยู่ต่อเพียงลำพัง ในใจก็อดเกิดความสงสัยขึ้นมาไม่ได้ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากถามว่า "หัวหน้าหลิว นี่มัน... มีเรื่องอื่นจะให้จัดการอีกหรือครับ"
หลิวต้าเป่าวางซองยาสูบในมือลง ใบหน้าคล้ำแดดเผยรอยยิ้มซื่อๆ อบอุ่นออกมา ยื่นมือไปตบขอบแท่นนอนร้อน บอกเป็นนัยให้โจวมู่หยุนขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ หน่อย น้ำเสียงจริงจังเป็นพิเศษ "มู่หยุนเอ้ย ไม่มีธุระอะไรสำคัญหรอก! ก็แค่นึกขึ้นได้ว่า พวกเขาสามคนกลับไปที่พักรวมปัญญาชนหนุ่มสาว ที่ห้องครัวใหญ่ยังมีโจ๊กแป้งข้าวโพดกับวอโถวเหลืออยู่ให้กินได้ แต่แกกลับไปบ้านเล็กของแกเองน่ะ เตาก็เย็น หม้อก็เย็น ยังต้องผ่าฟืน ก่อไฟ ทำกับข้าวอีก ยุ่งยากจะตาย! คืนนี้อย่ากลับไปวุ่นวายเลย อยู่กินข้าวร้อนๆ ที่นี่ฉันเถอะ!"
โจวมู่หยุนได้ยินดังนั้นตาก็วาววาบ หลังจากยุ่งงานเรื่องกวาดหิมะเสร็จ ก็กำลังขี้เกียจกลับไปก่อไฟทำกับข้าวเองอยู่พอดี มีข้าวสวยกับข้าวร้อนๆ ให้กินสำเร็จรูป ย่อมเป็นสิ่งที่ขอไม่ไหว้ เขาไม่กระมิดกระเมี้ยน ยิ้มพลางประสานมือคำนับ "ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนหัวหน้าหลิวและคุณป้ามากเกินไปแล้วครับ ผมไม่เกรงใจนะครับ!"
"เกรงใจอะไรกัน! ก็แค่ข้าวบ้านๆ มื้อหนึ่ง คนบ้านนอกเราน่ะไม่ถือสาเรื่องมารยาทจุกจิกพวกนั้นหรอก!" หลิวต้าเป่าโบกมือใหญ่ ท่าทางเด็ดขาดชื่นใจมาก หันไปทางห้องด้านใน ตะโกนสุดเสียง "ยายแก่ เอาแผ่นแป้งหยาบมาอีกสองแผ่น แล้วผัดเส้นแป้งมันกับผักกาดดองเปรี้ยวเพิ่ม แขกมาค่ำนี้ ทำอะไรร้อนๆ หน่อย!"