ไม่นานนัก ระฆังทองเหลืองที่ใช้เรียกคนงานในหมู่บ้านก็ส่งเสียง "ดัง ๆ ๆ" ดังไปทั่ว หมู่บ้าน เหล่าชาวบ้านต่างแบกพลั่วเหล็ก ไม้กวาด และแผ่นไม้ดันหิมะ เดินออกมาเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยมุ่งหน้าไปยังซานเป่ย เหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวก็หยิบเครื่องมือของตัวเองแล้วทยอยเดินตามหลังชาวบ้านออกไป
โจวมู่หยุน หลี่ชิง และสองพี่น้องตระกูลสวีเดินอยู่ท้ายสุดของขบวน ย่ำลงบนหิมะนุ่ม ๆ ก้าวไปอย่างสบาย ๆ ไม่เร่งรีบ ทิ้งรอยเท้าที่ลึกตื้นไม่เท่ากันไว้บนพื้นหิมะ
สวีจิ้งซูรวบเสื้อหนาวตัวหนาที่สวมทับอยู่ให้แน่นขึ้นอีก หน้าซีกของเธอถูกลมหนาวเป่าจนขึ้นสีแดงระเรื่อนิด ๆ เธอหันไปถามโจวมู่หยุนเบา ๆ ว่า "โจวมู่หยุน สองวันนี้เธอต้องทำอาหารกินเองคนเดียว แล้วรู้สึกยังไงบ้าง อยู่คนเดียว กินข้าวคนเดียว มันจะยุ่งยากเกินไปไหม"
โจวมู่หยุนเตะเม็ดหิมะที่เท้าไปมาอย่างอารมณ์ดี น้ำเสียงสบาย ๆ ว่า "เราว่าก็โอเคดีนะ ตอนแรกพวกหม้อชามถ้วยยังไม่ครบ ก็ไม่ค่อยสะดวกอยู่บ้าง แต่พอของใช้ข้าวของซื้อมาครบแล้ว สบายกว่าอยู่ที่หอพักปัญญาชนหนุ่มสาวตั้งเยอะ"
สวีชิงหรูที่เดินอยู่ข้าง ๆ มีนิสัยร่าเริง ดวงตาเปล่งประกายอยากรู้อยากเห็นพลางเข้ามาใกล้แล้วถามว่า "มู่หยุน ถ้าอย่างนั้นตอนแรกทำไมนายถึงอยากย้ายออกไปอยู่คนเดียวล่ะ ที่หอพักปัญญาชนหนุ่มสาวคนก็เยอะ อย่างน้อยยังพอเป็นเพื่อนช่วยเหลือกันได้ไม่ใช่เหรอ"
โจวมู่หยุนยิ้มบาง ๆ ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความตามแต่ใจอยู่บ้าง "ก็เงียบสงบดีน่ะสิ อยู่คนเดียวเรื่องจุกจิกกวนใจน้อยลงเยอะ ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องวุ่น ๆ วุ่นวายก็สบายใจดี"
หลี่ชิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินก็พยักหน้าหงึก ๆ ตบท้องขาตัวเองดังเพียะ "มู่หยุนนี่นายมองอะไรทะลุปรุโปร่งจริง ๆ ด้วย ไม่แปลกที่ตั้งแต่วันแรกนายถึงย้ายออกไปเลย ที่แท้ก็คิดอะไรได้ตั้งนานแล้วนี่นา"
โจวมู่หยุนเอี้ยวตัวไปมองเขา นึกสนุกเลยแหย่ไปว่า "ถ้านายก็รำคาญใจเหมือนกัน จะย้ายออกมาบ้างก็ได้นะ ในหมู่บ้านน่าจะยังมีบ้านว่างอีกไม่น้อย"