ค่ำคืนมืดมิดราวกับหมึกที่ละลายไม่หมด ในลานบ้านเปลี่ยวเงียบนอกตัวอำเภอซงซู่โกว แสงไฟสีเหลืองสลัวส่องประกาย แต่กลับแฝงกลิ่นอายเคร่งขรึมที่คนนอกเข้าถึงได้ยาก
เอ้อร์โกวพาโจวมู่หยุนมาที่นี่อีกครั้งอย่างคุ้นเคย คนเฝ้าประตูที่มองออกมาเห็นจึงเอ่ยถามตามอัธยาศัยว่า "เอ้อร์โกว เอ็งกลับมาอีกแล้วรึ?"
"ก็พี่ชายที่เคยมาหาท่านอู๋เมื่อวันก่อนนั่นแหละ มีธุระอีกแล้ว" เอ้อร์โกวตอบไปตามเรื่อง
คนนั้นพยักหน้า ไม่ถามมากความ หลีกทางให้ "ได้ เข้าไปเถอะ ท่านอู๋อยู่ในบ้าน"
ทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เฉินอู๋กำลังนั่งจิบชาอยู่ข้างโต๊ะบนแท่นนอนร้อน พอเห็นโจวมู่หยุนเข้ามา ดวงตาเป็นประกาย ลุกขึ้นยิ้มทันที:
"คงจะเป็นน้องชายโจวหยุนสินะ? พึ่งผ่านไปวันเดียว เอ็งก็กลับมาอีกแล้ว"
โจวมู่หยุนยกมือคารวะเล็กน้อย น้ำเสียงสงบนิ่งและสุภาพ "ท่านอู๋ ค่ำนี้ข้ามารบกวนท่านอีกแล้ว"
"ฮ่าๆ ยินดี ยินดีอย่างยิ่ง!" เฉินอู๋โบกมือไปมา ดูกระตือรือร้นอย่างมาก "น้องชายโจว ต่อให้เอ็งมาทุกวัน ประตูบ้านข้าก็เปิดกว้าง! มา นั่งเถอะ!"
เขาหันไปตะโกนบอกข้างนอกว่า "มา เอาน้ำชามา!"
และกำชับเอ้อร์โกวว่า "เอ้อร์โกว เอ็งกลับไปเฝ้าทางป่านั่นก่อน"
"ได้เลยท่านอู๋" เอ้อร์โกวรับคำแล้วถอยออกไป ปิดประตูห้องให้ด้วย
ไม่นาน ลูกน้องคนหนึ่งยกชาร้อนมาสองถ้วย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชาลอยอบอวลทั่วห้อง
เฉินอู๋ผายมือเชื้อเชิญ "น้องชายโจว เชิญ ลองชิมใบชาที่ข้าหามาจากต่างถิ่นดู"
โจวมู่หยุนยกถ้วยชา จิบเบาๆ คำหนึ่ง วางถ้วยแล้วพูดตามตรง "ท่านอู๋ ข้าไม่รู้เรื่องการชิมชาหรอก แต่ชานี้กลิ่นหอม ดื่มแล้วนุ่มลิ้น เป็นของดีจริงๆ"