ทันทีที่กินผักตุ๋นคำสุดท้ายในปิ่นโตหมด ระฆังทองเหลืองส่งเสียง "ตัง ตัง ตัง" ดังมาจากที่ทำการตำบลแต่ไกล ทั้งบาดหูและเร่งเร้าราวกับไล่ให้ตาย สมาชิกที่ได้พักไม่ทันถึง 15 นาทีก็ลุกขึ้นยืนพลางถอนหายใจ นวดบั้นเอวที่เมื่อยล้า สะบัดแขนที่แข็งเกร็ง แล้วหยิบขวานกับเลื่อยขึ้นมาก่อนจะกลับไปที่ลานตัดไม้
เฉินต้าจ้วงพาโจวมู่หยุนกับหลี่ชิงมาหยุดที่ต้นสนต้นหนึ่งซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30 เซนติเมตร เขาลูบเปลือกไม้ขรุขระแล้วตบบอกด้วยรอยยิ้มว่า
"บ่ายนี้พวกเธอจับคู่กัน ตัดต้นนี้แหละ ลงมือจริงเลย มู่หยุนเธอมีแรงเยอะ เรียนรู้เร็ว เป็นกำลังหลัก ส่วนหลี่ชิงช่วยจับเลื่อยและเป็นลูกมือ ฉันจะคอยดูอยู่ใกล้ ๆ ถ้าทำผิดตรงไหนจะรีบเรียกก่อน เน้นความปลอดภัยไว้ก่อน"
หลี่ชิงฟังจบก็ขยับคลึงแขนที่เมื่อยจากการฟาดขวานเมื่อเช้าโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเจือความทุกข์ระทม "พี่ต้าจ้วง แขนผมจนถึงตอนนี้ยังอ่อนปวกเปียกอยู่เลย กลัวจะถ่วงมู่หยุนนะ"
เฉินต้าจ้วงโบกมือพลางปลอบอย่างซื่อ ๆ ว่า "ไม่เป็นไร พวกมือใหม่ก็เป็นแบบนี้ล่ะ ใครครั้งแรกต้องเจองานหนักก็ทนไม่ไหวทั้งนั้น ตอนนี้เรายังไม่เร่ง ไม่ดูปริมาณ สิบวันแรกให้พวกเธอทำความคุ้นเคยกับขั้นตอน หาความรู้สึก จะช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วอธิบายเรื่องแต้มแรงงานให้ทั้งคู่ฟังอีกครั้ง
"บอกพวกเธอให้ชัดเจนนะ ตอนนี้พวกเธอยังเป็นเด็กฝึก สิบวันนี้จะได้แต้มแรงงานวันละ 5 แต้ม ถือเป็นแรงงานขั้นต่ำ จะน้อยหน่อยแต่ก็เบากว่า พอพ้นสิบวันฝึกไปแล้ว แต้มแรงงานก็ไม่ใช่แบบตายตัวอีกต่อไป ขึ้นอยู่กับว่าวันหนึ่งตัดต้นไม้ได้เท่าไร ผลิตไม้ได้มากแค่ไหน โดยทั่วไปคนที่ชำนาญแล้ววันหนึ่งจะได้ 7 ถึง 9 แต้มแรงงาน คนที่เก่งหน่อยอาจได้ถึง 10 แต้ม"