บ่ายคล้อยตะวันเบี่ยงตะวันตก ถนนดินหน้าหมู่บ้านก็ดังเสียง “ล้อเกวียน+กีบวัว” ขึ้นมา หลิวต้าเป่านำคนมาเอง ขับเกวียนเทียมวัวมุ่งหน้ามายังลานบ้านของโจวมู่หยุน บนเกวียนมัดไหน้ำขนาดใหญ่สองใบ ซ้อนด้วยอ่าง ทัพพี ชามกระเบื้องเนื้อหยาบ เป็นเครื่องใช้ไม้สอยที่ตกลงกันไว้เมื่อช่วงสาย
โจวมู่หยุนได้ยินเสียงเอะอะ ก็รีบออกไปต้อนรับทันที
“หัวหน้าหลิว ท่านสมุห์บัญชีเฉิน ท่านเฉิน ลำบากพวกท่านแล้ว”
เขายิ้มแย้มเดินเข้าไปหา พลางล้วงบุหรี่จากกระเป๋ายื่นให้คนละมวน แถมยังจุดไฟให้อย่างเอาใจใส่อีกด้วย
“พอแล้วพอแล้ว ไม่ต้องเกรงใจ” หลิวต้าเป่าสูดควันบุหรี่ ยิ้มกว้างอย่างเบิกบาน ชี้ไปที่ของบนเกวียน “เสี่ยวโจวเอ๋ย เครื่องมือเครื่องใช้ที่เจ้าต้องการ ข้าจัดหามาครบหมดแล้ว ลองดูคุณภาพสิว่าเป็นอย่างไร”
โจวมู่หยุนกวาดสายตามองบนเกวียน ไหน้ำหนาเตอะ อ่างกับทัพพีสภาพดี ชามก็ไม่มีรอยบิ่นหรือแตก จึงยิ้มตอบ “หัวหน้าหลิวท่านเกรงใจเกินไปแล้ว แค่นี้ก็ใช้ได้ดีเยี่ยมแล้ว ข้าจะเรื่องมากจู้จี้ได้อย่างไร”
ทุกคนช่วยกันลงมือ ช่วยกันขนไหน้ำ อ่าง ชาม เข้าไปในลานบ้านอย่างขมักเขม้น จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ
หลิวต้าเป่าปัดฝุ่นที่มือ กำชับอย่างจริงจังอีกครั้ง “ของก็เกือบครบแล้ว ขาดก็แค่หม้อกับของกระจุกกระจิก เจ้าจงจำไว้ว่าหิมะใหญ่จะตกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หากปิดถนนเมื่อไหร่ อยากจะออกจากหมู่บ้านไปซื้อของก็ยากแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปจัดหาของที่ขาดมาให้ครบโดยเด็ดขาด”