โจวมู่หยุนทักทายกับหลี่ชิงและอีกสองคนเพียงเล็กน้อยก็ไม่รั้งรออีก หิ้วสัมภาระ ม้วนเครื่องนอน แล้วหมุนตัวเดินออกจากประตูรั้วของที่พักรวมปัญญาชนหนุ่มสาว ไปตามทางดินในหมู่บ้านมุ่งหน้าสู่ลานบ้านเล็กทางมุมตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อผ่านกองของกระจุกกระจิกข้างที่พักรวม ก็คว้าไม้กวาดเก่าที่พิงอยู่ข้างกำแพงมาด้วย เพื่อจะได้ใช้ทำความสะอาดบ้าน
ไม่นานเขาก็ผลักประตูไม้ของลานบ้านตัวเอง เอาสัมภาระ เสบียง และเครื่องนอนวางไว้ในห้องตรงที่ชิดผนังทีละอย่าง แล้วหยิบไม้กวาดขึ้นมากวาดทั้งข้างในข้างนอก ตัวบ้านดินว่างมาระยะหนึ่ง พื้นมีฝุ่นบางๆ เกาะ มุมกำแพงยังมีเศษหญ้าติดอยู่ เขากวาดอย่างละเอียดทั้งห้องนอนกับห้องโถง แม้แต่พื้นดินเหลืองในลานก็กวาดจนสะอาดหมดจด ลานเล็กที่เดิมเงียบเหงาก็พลันดูสดชื่นขึ้นมาก
เมื่อกวาดเสร็จ โจวมู่หยุนเดินเข้าห้องนอน ปูผ้าห่มที่เอามาลงบนแท่นนอนร้อน จัดนิดหน่อย ที่นอนก็เรียบร้อยลงตัว เขายืนอยู่ในบ้านกวาดตามองรอบหนึ่ง แม้ลานบ้านจะเรียบง่าย แต่ก็ดีตรงความสงบเป็นส่วนตัว ขอแค่ได้เพิ่มหม้อ ถ้วย จาน ชาม โต๊ะ เก้าอี้ ของใช้ในบ้านสักหน่อย ก็อยู่ได้อย่างสบาย
หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย โจวมู่หยุนถือไม้กวาดกลับไปยังที่พักรวมปัญญาชนหนุ่มสาว วางไว้ที่เดิมเบาๆ แล้วรีบตรงไปยังที่ทำการหมู่บ้าน
หลิวต้าเป่านั่งสูบยาเส้นอยู่ข้างโต๊ะไม้ในที่ทำการหมู่บ้าน พอเห็นโจวมู่หยุนผลักประตูเข้ามา คิ้วขมวดลงทันที ใจเต้นตึกตัก—ไอ้หนุ่มนี่คงไม่ได้เช่าบ้านแล้วเสียใจ จะมาขอยกเลิกสัญญาเช่ากระมัง
เงินเขาก็เก็บเข้ากระเป๋าแล้ว สัญญาก็ประทับลายนิ้วมือไปแล้ว ต่อให้โจวมู่หยุนกลับคำ เขาก็ไม่มีทางคืนเงินให้หรอก อย่างมากก็ปลอบดีๆ สักสองสามคำ ถ้าไม่ได้ผลก็ใช้กฎระเบียบข่ม