ฟ้ามืดสนิท ตลาดมืดในป่าอาศัยแสงคบเพลิงไม้สนไม่กี่อันส่องสว่างอย่างเลือนราง เงาคนเดินขวักไขว่แต่กลับเงียบสงัด ทุกคนต่างลดเสียงลงต่ำ ห่อตัวทำการค้า กลัวจะส่งเสียงดังแม้แต่น้อย
โจวมู่หยุนปิดบังใบหน้า เดินวนช้า ๆ รอบหนึ่งในตลาดมืด ที่นี่ส่วนใหญ่ขายอาหาร ธัญพืชหยาบมีมากเสียเป็นส่วนใหญ่ แป้งข้าวโพด มันเทศตากแห้ง ถั่วรวมหลากชนิด และมีข้าวสารสองสามกระสอบประปราย นอกจากนี้ก็มีเสื้อผ้าเก่า ผ้าพื้นเมือง ไข่ไก่ เข็มและด้าย ล้วนเป็นของกระจุกกระจิกที่สมาชิกสหกรณ์นำออกมาแลกเงินได้ มีเพียงแต่ของอย่างหม้อเหล็ก กระติกน้ำร้อนที่เขาอยากได้ไม่มี
เขาเดินดูทั่วตลาดมืด ไม่พบของที่ถูกใจ ก็หันหลังกลับไปยังทางเข้า เจอชายร่างกำยำที่เฝ้าประตูเมื่อครู่
ชายคนนั้นความจำดี เห็นเขาเข้ามาไม่นานก็ออกมา จำได้ทันที ลดเสียงทักว่า “น้องชายเป็นอะไรไป? เดินดูรอบหนึ่ง ไม่เห็นของที่อยากได้หรือ?”
โจวมู่หยุนพยักหน้า ตอบเสียงเบาเช่นกัน “อืม ไม่มีที่เหมาะเลย อยากถามพี่สักหน่อย ที่นี่มีหม้อเหล็กไหม?”
“หม้อเหล็ก?” ชายคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง ลูบคาง “มีอยู่ใบหนึ่งจริง ๆ แต่ใบใหญ่ เป็นแบบที่ใช้ในงานเลี้ยง เจ้าแน่ใจนะว่าจะเอา?”
“เอา” โจวมู่หยุนตอบอย่างเด็ดขาด
“ของไม่ได้อยู่แถวนี้ เก็บไว้ในที่ปลอดภัย อยากได้ก็ตามข้ามา” ชายคนนั้นกล่าวสั่งเสียกับคนเฝ้าสถานที่อีกคนในที่มืดสองสามประโยค แล้วก็พาโจวมู่หยุนแทรกป่าออกไป เดินไปยังมุมเปลี่ยวของในเมือง
ทั้งสองคนเดินวกวนไปมา มาถึงลานบ้านร้างโดดเดี่ยวหลังหนึ่งตรงชายขอบเมือง กำแพงลานเตี้ย ประตูลานเป็นบานไม้กระดานเก่าซอมซ่อ ดูก็รู้ว่าเป็นที่เก็บของ ชายคนนั้นเดินเข้าไปเคาะประตูเบา ๆ สามที จังหวะมีแบบแผนมาก
ในบ้านมีเสียงระแวดระวังดังขึ้นทันที “ใคร?”